งตรงข้าม ไม่ได้ไล่ตามคนทั้งสาม และหากสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นดาบอันแหลมคมปักอยู่คาหัวของมันด้วย
“อาจารย์ลุงน้อย!”
“คุณชายโจว!”
เมื่อเฉินซาน อิงหง และเยี่ยป๋อซางเห็นโจวอี้เดินกลับมาอย่างปลอดภัย พวกเขาต่างก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และรีบตะโกนทักทาย
โจวอี้มองดูสภาพที่ย่ำแย่ของพวกเขาและจำได้ว่าเซี่ยหลู่ได้บอกกับเขาว่า ทุกคนพยายามต่อสู้กับงูหลามมังกรอยู่หลายรอบเพื่อตามหาเขา ซึ่งรอบล่าสุดคนทั้งสามนี้ก็ใช้ตัวของพวกเขาเองพยายามถ่วงเวลาเบนความสนใจงูหลามตัวนั้น เพื่อให้เซี่ยหลู่สามารถลอบเข้าไปถึงช่องแคบกลางภูเขาได้ คิดเช่นนี้แล้วเขาก็รู้สึกอบอุ่นในใจ ถึงขนาดที่เมื่อเขามองไปที่เยี่ยป๋อซางที่อยู่ในสภาพน่าสังเวชมาก แววตาของเขาก็อ่อนโยนกว่าก่อนหน้านี้ลิบลับ
“ขอบคุณ!” โจวอี้พูดเบา ๆ
“อาจารย์ลุงน้อย ดีแล้วที่คุณไม่เป็นอะไร” อิงหงกล่าว
“ใช่! การกลับมาอย่างปลอดภัยของคุณชายโจวคือความสุขที่สุดสำหรับเรา! แผลเหล่านี้ไม่นับเป็นอะไรได้หรอก!” เยี่ยป๋อซางยิ้มด้วยท่าทางประจบสอพลอ
โจวอี้พยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ปล่อยงูหลามตัวนั้นไว้เถอะ พวกเรากลับไปที่เรือเพื่อรักษาบาดแผลก่อน ถ้าอาจารย์ของฉันและคนในสำนักโอสถมาถึง ก็ปล่อยให้พวกเขาหาทางกำจัดงูหลามนั่นแทนเราจะดีกว่า”
“อืม!”
ทั้งสามคนมีบาดแผลฉกรรจ์มากมาย แม้จะกินยารักษาไปเยอะแล้ว แต่การต่อสู้แต่ละครั้งก็ต้องแลกด้วยราคาอันหนักอึ้ง
กลุ่มคนทั้งหกกลับไปที่เรือยอร์ชอย่า
