บทที่ 367 ค้นพบ
“สวรรค์สามารถให้อภัยหมู่มาร แต่ผู้คนที่พยายามทำตัวเหมือนมารร้ายไม่สมควรถูกให้อภัย”
โจวอี้เข้าใจประโยคนี้อย่างลึกซึ้ง และในเวลานี้เขารู้สึกว่าประโยคนี้มันเหมาะกับพวกคนของตระกูลเทียนเป็นอย่างมาก
เขาไม่เคยคิดจะฆ่าคนของตระกูลเทียนทั้งหมด ท้ายที่สุดเขาไม่ใช่คนโหดร้ายที่สามารถฆ่าผู้บริสุทธิ์ ตราบใดที่อีกฝ่ายอยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังในระยะเวลาที่เขากำหนด เขาก็ยินดีที่จะจัดหาอาหารให้คนเหล่านี้ได้กินและดื่ม และให้สถานที่เพื่อพักแรมชั่วคราวจนกว่าเขาจะเสร็จธุระในเกาะนี้
แต่ไอ้คนเหล่านี้ไม่ได้ทะนุถนอมโอกาสเหล่านี้เลย
เยี่ยป๋อซางยืนอยู่ข้าง ๆ เพื่อเฝ้าดูการสังหารหมู่อย่างนองเลือดของโจวอี้ หัวใจของเขาสั่นไหวเหมือนถูกถาโถมด้วยคลื่น
เดิมทีเขาคิดว่าโจวอี้เป็นเจ้านายที่ใจอ่อน ตอนนั้นเขาทำให้โจวอี้ขุ่นเคือง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ฆ่าเขา ก่อนหน้านี้เทียนโส่วจิน บรรพบุรุษของตระกูลเทียนพุ่งเข้าใส่โจวอี้ แต่สุดท้ายก็ไม่ถูกฆ่า
ทว่าตอนนี้ฉากที่ปรากฏแก่สายตาสามารถตัดสินได้เลยว่าโจวอี้ไม่ใช่คนใจอ่อนแต่กลับโหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง
สาเหตุที่โจวอี้ไม่ฆ่าคนก่อนหน้านี้ คงเป็นเพราะเขาไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร
“บางทีลูกสาวทั้งสองของเขาอาจจะเป็นเกล็ดย้อน[1]” เยี่ยป๋อซางคิดอย่างลับ ๆ
มีดในมือของโจวอี้อาบย้อมไปด้วยเลือดสด ๆ ที่ไหลหยดลงพื้นเรื่อย ๆ แต่ร่างกายของเขาไม่ได้เปื้อนเลือดแม้แต่น้อย เมื่อมองไปยังศพที่เกล
