โจวอี้กวาดสายตามองไปที่คนของตระกูลเทียนอย่างเงียบ ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บรรพบุรุษของพวกคุณพยายามจะฆ่าผม พวกคุณคิดว่าผมควรจะฆ่าพวกคุณทั้งหมดดีไหม?”
“นายจะไม่ฆ่าพวกเรางั้นเหรอ?” เทียนเกาเฟิงชี้ไปที่เยี่ยป๋อซางแล้วพูดเสียงเข้ม “เขาคือผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายอธรรมที่ชั่วร้ายของนิกายราตรีทมิฬ และเขาก็แสดงความเคารพต่อหน้านาย ดังนั้นนายก็คงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายอธรรมของนิกายราตรีทมิฬด้วยใช่ไหมล่ะ?”
โจวอี้ขมวดคิ้ว
“ศิษย์หลาน มันสมองของไอ้คนคนนี้แย่มาก ผมไม่ชอบเลย!”
“รับทราบ!”
ร่างของเฉินซานกลายเป็นดั่งลูกศรแหลมคมพุ่งเข้าหาเทียนเกาเฟิงในพริบตา และหลังจากโคจรพลังปราณไปยังหมัดแล้ว เขาก็ระดมชกเข้าใส่เทียนเกาเฟิง
ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ!
เมื่อถูกหมัดระดมอัดเข้าใส่ เทียนเกาเฟิงก็ถีงกับกรีดร้องโหยหวน เฉินซานเตะอีกฝ่ายออกไปจนกระทั่งเสียงร้องนั้นหยุดลงแล้วจึงกลับไปหาโจวอี้
เขาไม่ได้ฆ่าเทียนเกาเฟิง แต่แค่อัดจนอีกฝ่ายหมดสติไปเท่านั้น
โจวอี้มองดูท่าทางหวาดกลัวของสมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลเทียนและพูดว่า “ผมจะให้โอกาสพวกคุณ จากนี้ไปพวกคุณจะต้องอยู่แต่ในบริเวณที่ผมกำหนดเท่านั้น หากไม่ได้รับอนุญาตจากผม พวกคุณไม่สามารถเดินเตร่ไปมาที่นี่ได้ตามใจ และไม่ได้รับอนุญาตให้หนีไปไหนด้วย ทุกคนต้องรอจนกว่าผมจะเสร็จธุระจากที่นี่เท่านั้น ผมถึงจะปล่อยพวกคุณไป ถ้ามีใครไม่เชื่อฟังผมจะฆ่าคนคนนั้นและโยนลงทะเลให้ฉลามกิน!”
“นายต้องการทำ
