บทที่ 347 เดินทางปุบปับสี่ทุ่ม ถังหว่านมาถึงสถานที่ถ่ายทำละครที่มณฑลเสฉวนพร้อมกับทีมงานละครเรื่อง “Crossing the Jianghu” หลังจากเข้าพักในโรงแรมแล้ว เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะคุยกับโจวอี้ผ่านวิดีโอคอล “เป็นยังไงบ้าง เจอพ่อแม่ฉันรึยัง?” ถังหว่านถามอย่างกังวล “เจอแล้ว และผมพิชิตป้อมปราการได้สำเร็จแล้ว!” โจวอี้ชูมือขึ้นทำท่าทางประสบความสำเร็จ “คนบ้า พ่อแม่คุณสิป้อมปราการ!” ถังหว่านรู้สึกโล่งใจในทันทีและถามต่อด้วยรอยยิ้ม “พวกเขายกโทษให้คุณแล้วจริง ๆ เหรอ? พวกเขาไม่ได้ทุบตีคุณใช่ไหม?””ไม่! พอพวกเขาเจอผมนะ พวกเขาก็โผเข้ามาหอมแก้มผมทันที พวกเขาดีใจสุด ๆ จนตะโกนดังลั่นหมู่บ้านว่า ‘ลูกเขยของฉันยอดเยี่ยมที่สุด! ลูกเขยของฉันยอดเยี่ยมที่สุด!’ แบบนั้นแหละ ทีนี้พวกเขาก็ร้องไห้ด้วยความปลื้มปริ่ม ทำเอาผมใจอ่อนรีบห้ามพวกเขาไว้ และรีบยอมรับพวกเขาเป็นพ่อแม่ของผมไปตลอดกาล” โจวอี้หัวเราะ “คุณสามี มีอะไรบินอยู่บนหัวคุณหรือเปล่าคะ?” ถังหว่านยิ้ม “อะไรเหรอ?” โจวอี้เงยหน้าขึ้นมองข้างบนทันที “วัว[1] โอ้ ๆ! คุณโดนมันกินแล้ว และมันก็บินหนีไปแล้ว~” “…” หลังจากสนทนาทางวิดีโออยู่นานกว่ายี่สิบนาที ถังหว่านก็วางสายด้วยข้ออ้างว่าจะไปอาบน้ำ ทว่าแท้จริงแล้วเธอวิดีโอคอลไปหาฉินฮุ่ยเฟิน ซึ่งถังเจิ้นเองก็ปรากฏตัวอยู่ในนั้นด้วย “ลูกแม่ ลูกยกโทษให้เสี่ยวอี้แล้วจริง ๆ เหรอ?” ฉินฮุ่ยเฟินถาม “หนูขอโทษ แต่เขาดีกับหนูมากจริง ๆ” ถังหว
