บทที่ 346 โดนหลอก
ถังเจิ้นอาศัยอยู่กับภรรยามานานหลายสิบปีแล้ว และรู้จักอารมณ์ของเธอเป็นอย่างดี โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความแค้นของภรรยาที่มีต่อโจวอี้นั้นรุนแรงมาก
แต่ตอนนี้ภรรยาของเขาไม่หลงเหลือไอ้ความไม่พอใจเหล่านั้นต่อโจวอี้เลยงั้นเหรอ?
แม้กระทั่ง…
นอนบนเตียงและยอมให้โจวอี้นวดอย่างเป็นกันเองอีกต่างหาก?
ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจผิดไปว่าเธอโกรธโจวอี้หรือเปล่าเนี่ย? หรือว่าเป็นโจวอี้ที่เกลี้ยกล่อมภรรยาของฉันจน… บ้าไปแล้ว นี่เขาใช้วิธีเกลี้ยกล่อมยังไง เมียของฉันถึงได้ยอมใจอ่อนง่ายขนาดนี้?
“พ่อครับ นั่งลงก่อน พอดีคุณแม่เอวเคล็ด ผมก็เลยอาสาช่วยนวดให้ อีกสักพักคุณแม่ก็จะต้องดีขึ้นแน่นอน” โจวอี้หันมายิ้มให้
เอวเคล็ด?
ถังเจิ้นเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้
ไม่กี่นาทีต่อมา ถังเจิ้นก็ออกจากห้องด้วยสีหน้ามืดหม่น
เขาไม่สามารถทนอยู่ในห้องนั้นได้อีกต่อไป
บางทีวิธีการนวดของโจวอี้อาจวิเศษเกินไปจนทำให้ภรรยาของเขาถึงกับ… ถึงกับครางอย่างสบายใจ ซึ่งมันทำให้เขาหน้าแดงเพราะความอับอาย!
บ้าเอ๊ย! ทำไมฉันต้องอายแบบนี้ด้วย!
ถังเจิ้นออกไปเดินสงบสติอารมณ์อยู่หลายนาทีก่อนจะกลับเข้าไปในห้อง
“จุ๊ ๆ”
เมื่อโจวอี้เห็นถังเจิ้นเข้ามาอีกครั้ง เขาก็ส่งสัญญาณให้พ่อตาของเขาเงียบเสียงทันที
เมื่อพวกเขาออกจากห้องมาด้วยกัน โจวอี้จึงยิ้มและพูดเบา ๆ ว่า “คุณแม่หลับไปแล้ว พ่อยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม บังเอิญว่าผมเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเห