บทที่ 342 การแสดง
โจวอี้นั่งแท็กซี่กลับไปที่ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า ทว่าเมื่อไปถึงหน้าหมู่บ้าน เขาก็เห็นชาย 6-7 คนกำลังรุมทำร้ายคนสองคนอย่างอุกอาจที่ริมถนน
แต่เขาไม่ใช่ฮีโร่เมื่อเห็นความอยุติธรรม
หลังจากจ่ายค่าโดยสารและลงจากรถพร้อมกระเป๋าใบใหญ่แล้ว เขามองชายสองคนที่กำลังโดนกระทืบแล้วก็ส่ายหัว เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้พี่เขยของเพื่อนบ้านเกือบถูกฆ่าตายอยู่บริเวณหน้าหมู่บ้าน
ทว่าทันใดนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหาโจวอี้ “คุณโจว! คุณเคยเห็นชายชราคนที่ถูกทุบตีไหม? ผมคิดว่าเขาดูคุ้น ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะเคยมาที่นี่พร้อมกับลูกสาวของคุณอยู่สองสามครั้งนะ!”
มากับลูกสาวของฉัน?
โจวอี้ไม่มีความตั้งใจที่จะช่วย
เขาไม่ใช่อัศวินขี่ม้าขาวเหมือนในเทพนิยายที่กล้าหาญและรักความยุติธรรม เขาไม่สนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นเลย เพราะเขาไม่รู้ว่าเป็นฝั่งไหนที่เป็นฝ่ายผิดหรือฝั่งไหนที่เป็นฝ่ายถูก และจากที่มองผ่าน ๆ ดูก็รู้ว่าผู้ที่กำลังทุบตีคนอยู่นั้นไม่ได้หมายเอาชีวิตอีกฝ่าย
แต่จากคำพูดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ทำให้เขาถึงกับตระหนก
“เฮ้ยหยุด!” โจวอี้โยนสัมภาระในมือให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที
เขาเดาได้อย่างคลุมเครือว่าชายชราที่ถูกทุบตีอยู่นี้น่าจะเป็นพ่อตาของเขา!
“ไอ้ฉิบหายเอ๊ย! วันนี้มันเป็นอะไรวะถึงมีคนอยากเสือกเยอะแบบนี้วะ! แกเองก็ต้องการเข้ามาแส่ด้วยอีกคน
