โดยไม่ละสายตา แม้ว่าผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จะสวมหมวกและแว่นกันแดดปกปิดใบหน้า แต่เธอก็ยังรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา ทว่าก็ยังนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
แท้จริงแล้วผู้มาเยือนคือหลิวเสวียนเสวี่ยน
ในขณะเดียวกันหลิวเสวียนเสวี่ยนก็สังเกตเห็นว่าเซี่ยเสี่ยวเวยที่อยู่ข้างหน้าเธอกำลังจ้องมองมาที่เธอ เธอจึงยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายแล้วเดินผ่านไปยังอีกฝั่ง
หลิวเสวียนเสวี่ยนเห็นโจวอี้กำลังสนทนากับชายหญิงหลายคน เธอจึงเดินเข้าไปหาโจวอี้ ถอดแว่นกันแดดบนใบหน้าออกแล้วเผยรอยยิ้ม “หมอโจว เราเจอกันอีกแล้ว”
“หลิวเสวียนเสวี่ยน ทำไมคุณมาเร็วจัง?” โจวอี้ถามด้วยความประหลาดใจ
“อันที่จริง ตอนที่ฉันโทรหาคุณ ฉันก็ใกล้จะมาถึงแล้วล่ะ แต่ฉันไม่กล้ารบกวนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคุณก่อน” หลิวเสวียนเสวี่ยนหัวเราะ
“เข้าใจแล้ว” โจวอี้ยิ้ม จากนั้นเขาก็ตะโกนบอกลูกสาวทั้งสองคนของเขาที่เล่นอยู่ไม่ไกล “เสี่ยวรุ่ย เหมียวเหมี่ยว วันนี้พ่อมีแขก เรากลับเร็วสักหน่อยได้ไหมลูก?”
“ได้ค่ะ”
“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!”
ถังเสี่ยวรุ่ยและถังเหมียวเหมี่ยวจูงมือกันทันที
หลิวเสวียนเสวี่ยนมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สองคนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าเธอและถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “คุณโจว พวกเธอคือ…”
“ลูกสาวของผมเอง” โจวอี้ยิ้ม “เสี่ยวรุ่ย เหมียวเหมี่ยว นี่คือหลิวเสวียนเสวี่ยนเพื่อนของพ่อกับแม่ ลูก ๆ เรียกเธอว่าป้าได้”
“สวัสดีค่ะป้าหลิ
