ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับลูกสาวเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับโจวอี้
ถังเหมียวเหมี่ยวดูโตขึ้นและฉลาด ส่วนถังเสี่ยวรุ่ยก็มีเหตุผลและฉลาดเช่นกัน
เมื่อโจวอี้อุ้มพวกเธอ เขารู้สึกเหมือนกำลังอุ้มนางฟ้าตัวน้อยสองคนที่สวรรค์มอบให้เขา
ทันทีที่โจวอี้วางลูกสาวลงในห้อง เขาก็เห็นอิงหงปรากฏตัวต่อหน้าเขา
“ขอบคุณครับ” โจวอี้ยิ้ม
“ด้วยความยินดีอาจารย์ลุงน้อย อันที่จริงฉันชอบพวกเธอมาก” อิงหงยิ้ม
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปรากฏตัวต่อหน้าถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ย ที่ผ่านมาเธอซ่อนตัวอยู่ในความมืดเพื่อปกป้องเด็ก ๆ พวกนี้มาตลอด จากการสังเกต เธอพบว่าเด็กสองคนนี้นิสัยดีมาก
“พ่อคะ คุณป้าคนนี้คือใคร?” ถังเหมียวเหมี่ยวถาม
“เธอ… เป็นเพื่อนของพ่อ” โจวอี้ยิ้ม
“แต่ทำไมเธอถึงเรียกพ่อว่าอาจารย์ลุงน้อย? เฉพาะคนที่มีอาวุโสสูงเท่านั้นถึงสามารถเป็นอาจารย์ลุงได้ไม่ใช่เหรอ? หนูเห็นแบบนั้นในทีวี” ถังเหมียวเหมี่ยวถามอย่างไร้เดียงสา
“แค่ก ๆ” โจวอี้ไอสองสามครั้ง
อิงหงย่อตัวลงและอุ้มถังเหมียวเหมี่ยวไว้ในอ้อมแขนของเธอ เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เหมียวเหมี่ยวฉลาดจริง ๆ หนูพูดถูก พ่อของหนูมีระดับอาวุโสกว่าฉัน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเรียกเขาว่าอาจารย์ลุงน้อย”
“หนูเรียกคุณว่าป้าได้ไหมคะ?” ถังเหมียวเหมี่ยวถามพลางจ้องมองด้วยดวงตากลมโต
“ไม่ หนูควรเรียกฉันว่าศิษย์พี่ และก็เรียกเขาว่าศิษย์พี่เช่นกัน หนูคือศิษย์น้องของเรา” อิงหงชี้ไปที่เฉินซานและยิ
