ทางวิชาชีพขั้นพื้นฐานที่สุดของการแพทย์แผนจีนของเรา” โจวอี้กล่าวอย่างใจเย็น
“คุณเป็นแพทย์แผนจีนเหรอ?” หลิวเสวียนถึงกับประหลาดใจ
เธอเดาตัวตนของโจวอี้เอาไว้มากมาย แต่สิ่งที่เธอไม่ได้คิดถึงก็คือโจวอี้จะเป็นหมอจีน นั่นก็เพราะว่าเขายังเด็กเกินไป
โจวอี้พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
หลิวเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ฉันถามได้ไหมว่าคุณประจำอยู่โรงพยาบาลไหน? อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ฉันแค่สงสัย ถ้าไม่สะดวกที่จะพูดก็ไม่เป็นไร”
“ไม่มีอะไรไม่สะดวกหรอก ผมทำงานในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง”
โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง?
ดูเหมือนว่าจะเป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ใช่ไหม?
อายุยังน้อยขนาดนี้แต่ได้ทำงานที่นั่น คงต้องเป็นคนที่มีความสามารถมากแน่ ๆ
“คุณหลิวมาจากฮาร์บินเหรอ?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่!” หลิวเสวียนพยักหน้า
เธอไม่แปลกใจเลยที่โจวอี้รู้เรื่องนี้ เพราะใครที่ไหนก็สามารถค้นหาข้อมูลส่วนตัวได้ผ่านทางอินเทอร์เน็ต
หลังจากนั้น หลิวเสวียนก็เริ่มวางใจในตัวโจวอี้มากขึ้น และทั้งสองก็เริ่มคุยกันไปเรื่อย ๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อคุยไปหลากหลายหัวข้อ หลิวเสวียนก็รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าหมอโจวมีอารมณ์ขันและตรงไปตรงมา แม้ว่าเขาจะอาศัยอยู่ที่ภูเขาตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็ไม่ได้ปิดบังอะไร
ล่าสัตว์บนภูเขา ตกปลาในแม่น้ำ เก็บสมุนไพรในป่าลึก ปีนหน้าผา และเก็บผลไม้ป่า
โจวอี้อธิบายอย่างชัดเจน และหลิวเสวียนก็มีความสุขมากที่ได้ฟัง เธอมีความสุขมากจ
