บทที่ 333 บ้านความหวัง
มีปัญหาอะไรไหมงั้นเหรอ?
หนี่เทียนซุยมองไปที่โจวอี้อย่างโง่งม และท้ายที่สุดเขาก็ได้สติจากเสียงกระแอมของหนี่อันหงลูกชายของเขา เขาส่ายหัวไล่ความงุนงงออกไปและรีบพูดว่า “ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหาเลย ฉันแค่ไม่.. ฉันแค่ไม่เคยคิดว่าคุณจะเป็นศิษย์ของสำนักโอสถ”
“คุณรู้เรื่องสำนักโอสถเยอะไหม?” โจวอี้ถาม
“ฉันรู้ไม่เยอะหรอก แต่ผู้รอบรู้ในวงการแพทย์หลายคนรู้เรื่องการมีอยู่ของสำนักโอสถอยู่พอสมควร แต่สำหรับเรา สำนักโอสถคือนิกายในตำนาน ลึกลับ และเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์” หนี่เทียนซุยกล่าวด้วยรอยยิ้มแห้ง
“ใช่ ถ้าผมไม่ได้พบอาจารย์ฉู่เทียนฮุ่ยโดยบังเอิญ ผมก็คงคิดแบบเดียวกับคุณหนี่” หวงอี้ชิงถอนหายใจ
โจวอี้ยิ้ม
ลึกลับ?
ใช่เลย มันลึกลับจริง ๆ!
ขนาดฉันที่เป็นคนของสำนักโอสถแถมยังเป็นลูกศิษย์ของผู้นำสำนักโอสถ ฉู่เทียนฮุ่ย ฉันยังรู้เรื่องสำนักโอสถไม่มากเลย!
พวกเขาดื่มและพูดคุย
ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นกันเองเช่นนี้ ทุกคนจึงดื่มกันจนถึงเที่ยงคืน
สุดท้ายโจวอี้ก็ไม่ได้จ่ายค่าอาหาร เพราะหนี่อันหงจัดการไว้ล่วงหน้าแล้ว
เมื่อเป็นเช่นนี้ โจวอี้จึงตัดสินใจอย่างลับ ๆ ว่าหลังจากกลับไปที่จินหลิง เขาจะต้มยาต้มอี้เฉินส่งมาให้หนี่อันหงสักโหล
ภายในบ้านสุดหรู
โจวอี้และหนี่เทียนซุยนั่งเผชิญหน้ากัน ในขณะที่หนี่อันหงเหมือนพนักงานเสิร์ฟ เขานั่งลงข้าง ๆ และคอยเสิร์ฟชาและน้ำ
ส่วนอีกด้านหนึ่งของหน้าจอคอมพิวเตอร์คือ