โอลด์ เลน ไพรเวต คิทเช่น
ร้านอาหารนี้ตั้งอยู่ในซอยลึกที่ดูเก่าแก่ ทั้งอาคารมีเพียงสองชั้น ด้านล่างเป็นห้องอาหารแบบเปิดที่มีอยู่แปดโต๊ะ ชั้นสองมีห้องพิเศษอยู่แปดห้องซึ่งรับเฉพาะการจองล่วงหน้า แต่ละวันเปิดรับแขกเฉพาะช่วงเที่ยงและช่วงกลางคืน อีกทั้งยังจำกัดการจองแค่วันละสิบหกโต๊ะเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม แม้จะมีกฎนี้แต่ก็ยังมีแขกมารับประทานอาหารกันอย่างไม่สิ้นสุด
ซอยเก่าอันแสนมืดมิดส่องสว่างด้วยหลอดไฟนีออนในยามเย็น
หนี่อันหงยืนสูบบุหรี่ท้าลมหนาวใกล้ประตู
เขาเป็นคนดังในฮาร์บิน แม้ว่าเขาจะมีชื่อเสียงในฐานะคนเจ้าสำราญ ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่หลาย ๆ คนก็รู้จักหน้าเขา ดังนั้นในเวลาเพียงยี่สิบนาที แขกหลายกลุ่มก็ทักทายเขา
แขกทุกคนอยากรู้ว่าชายเจ้าสำราญทายาทรุ่นที่สองที่มีชื่อเสียงของตระกูลหนี่มาที่นี่เพื่อรอใคร?
คนยิ่งใหญ่คนไหนกันที่สามารถทำให้หนี่อันหงยอมออกมายืนรออยู่ข้างนอกทั้ง ๆ ที่อากาศหนาวขนาดนี้?
เวลานี้มีชายหนุ่มสองคนกำลังสูบบุหรี่และมองลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง พวกเขาจ้องมองหนี่อันหงที่อยู่ด้านล่างด้วยแววตาแปลกประหลาด
“เดาซิว่าแขกที่เขากำลังรอคือใคร?” เหลียงเสี่ยวเฉียงถามขึ้นมา
“ถ้าให้เดาจากสันดานของคนคนนี้แล้ว คนที่เขารออยู่จะต้องเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อเขามาก ฉันเดาว่าพ่อของเขาคงกำลังจะมาที่นี่เพื่อรับประทานอาหาร เขาก็เลยต้องออกไปรอรับอย่างเชื่อฟังยังไงล่ะ” จินเหอหัวเราะ
“ไร้สาระ เขาเคย
