ฉันเพื่อที่จะได้เตรียมตัวสำหรับการแก้แค้นงั้นเหรอ?” โจวอี้เย้ยหยัน
“เราจะไม่แก้แค้น เราแค่กลัว” ผางหลงส่ายหัวอย่างขมขื่นและพูดต่อ “โปรดไว้ชีวิตสมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลผางด้วย ในฐานะผู้นำของตระกูลผาง ผมเต็มใจที่จะฆ่าตัวตายต่อหน้าคุณ”
“ตอนแรกที่ฉันมาที่ตระกูลผางของแก ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะมาฆ่าคน ผางซานเซิ่งทำร้ายเพื่อนของฉันและขโมยของของฉันไป ฉันก็แค่ต้องการให้เขาชดใช้และคืนของมาให้ฉัน แต่กลายเป็นว่าตระกูลผางของแกกลับไม่ยอมรับผิดแถมยังคิดจะฆ่าฉัน”
“ใช่ เราผิดเอง” ผางหลงพยักหน้าด้วยสีหน้าหลากอารมณ์
“ในเมื่อยอมรับความผิดของตัวเองแบบนี้ได้ก็ดี งั้นฉันจะให้โอกาสอีกครั้ง ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหมดของตระกูลผางทั้งหมดจะต้องทำลายตันเถียนของตัวเอง ทุกคนในตระกูลผางจะต้องกลายเป็นคนธรรมดา!”
“ผมขอใช้ชีวิตตัวเองเพื่อลบล้างความผิด แล้วคุณช่วยปล่อยคนในตระกูลผางไปไม่ได้เหรอ?” ผางหลงคุกเข่าลงตรงหน้าโจวอี้พลางกล่าวคำวิงวอนจากก้นบึ้งของหัวใจ
โจวอี้มองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา และรู้สึกหมดหนทาง
จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนที่แข็งนอกอ่อนใน
คำอ้อนวอนของอีกฝ่ายทำให้เขาลังเล
แต่ในที่สุดเขาก็ใจแข็ง “ฉันไม่กลัวภัยคุกคามในอนาคตจากตระกูลผาง แต่ฉันเกลียดปัญหา ถ้าหากอยู่ ๆ วันหนึ่งมีผู้ฝึกยุทธ์สักคนของตระกูลผางเสียสติขึ้นมาและหาทางแก้แค้นฉันเหมือนแมลงวันที่น่ารำคาญให้ได้ แบบนั้นฉันคงเหนื่อยมาก ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา มันจึงมีวิธีแก้แ
