่าทีของถังหว่านดูสับสนแต่ไม่ได้แสดงความโกรธใด ๆ ซึ่งทำให้เขาโล่งใจเล็กน้อย
“ฉันยังไม่ได้บอกเลิกสัญญาอย่างเป็นทางการเลยไม่ใช่เหรอ?” ถังหว่านสงสัย
“ไม่? คือแบบนี้…”
“เสี่ยวหว่าน ผู้จัดการเหยียนหมายความว่า คุณสามารถออกจากบริษัทเมื่อไหร่ก็ได้ ตอนนี้คุณก็ยังสามารถทำงานในบริษัทต่อไปได้” เฉินอ้ายหลินขัดจังหวะหลิวจงเฉวียนและกล่าวอย่างรวดเร็ว
ถังหว่านมองไปที่เฉินอ้ายหลินและหลิวจงเฉวียน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเธอก็พูดขึ้นว่า “คุณเหยียนอยู่ที่นี่ไหม ฉันอยากพบเขา”
“อยู่!”
พวกเขาตอบเป็นเสียงเดียวกัน
ในไม่ช้าถังหว่านก็ได้พบกับเหยียนเผิงเชา ซึ่งอีกฝ่ายดูกระตือรือร้นมากกว่าที่เธอคาดไว้
“เสี่ยวหว่าน! มีหลายสิ่งหลายอย่างในบริษัทของเราที่ทำให้ผมต้องยุ่งตลอดเวลา ดังนั้นผมจึงไม่ได้ให้ความสนใจสถานการณ์ของคุณในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา มันคงทำให้คุณเข้าใจผิดไปหลายอย่าง ผมขอโทษจริง ๆ” เหยียนเผิงเชารินชาให้ถังหว่านขณะเอ่ยปากขอโทษ
“คุณเหยียน ฉันรู้ว่าคุณยุ่งและฉันไม่ได้โทษคุณ” ถังหว่านส่ายหัว
“ขอบคุณที่เข้าใจ” เหยียนเผิงเชายิ้ม
“คุณเหยียน คุณหลิวกับพี่เฉินบอกฉันแล้ว ฉันขอรู้เหตุผลได้ไหมว่าทำไม”
“มีคนรู้ว่าคุณถูกรังแกที่นี่ พวกเขาก็เลยโทรหาผมน่ะ เฮ้อ… มันน่าอายจริง ๆ ที่จะบอกว่าคนในบริษัทถูกรังแก แต่ผมกลับไม่รู้เรื่อง ผมกลับต้องมารู้จากคนนอก” เหยียนเผิงเชายิ้มอย่างขมขื่น
“ใคร?”
“ขอโทษด้วย ผมสัญญากับพวกเขาไว้ว่าผม
