โรงพยาบาลฮาร์บิน
ฉินซู่ซู่เดินเข้าไปในสำนักงานพลางฮัมเพลงป็อปอย่างมีชีวิตชีวา และเมื่อเธอเห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนกำลังรวมตัวกันเพื่อพูดคุยบางประเด็นอย่างกระตือรือร้น เธอก็รีบเดินเข้าไปร่วมวงด้วยทันที
“ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นคนที่สุดยอดมากแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถทำให้พวกผู้บริหารโรงพยาบาลมาหาตอนดึก ๆ แบบนั้นได้หรอก และแม้แต่ท่าทีของผู้เฒ่าหวงก็ยังให้เกียรติเขาด้วย นี่มันเหลือเชื่อมาก” แพทย์ชายคนหนึ่งเล่าอย่างออกรส
“ฉันเห็นด้วย ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้อำนวยการเหมิงและรองผู้อำนวยการอู่จะอ่อนน้อมได้มากขนาดนั้น”
“คิดว่าเขาเป็นใคร?”
“ฉันเดาว่าเขาน่าจะเป็นศิษย์ของแพทย์จีนที่มีชื่อเสียงในประเทศของเรา”
“ไม่ ๆ ฉันเกรงว่าต่อให้หมอจีนที่เก่งที่สุดในปัจจุบันก็ไม่สามารถรักษาชิงเหอได้ ฉันคิดว่าเขาคือหมอฮัวโต๋ที่กลับชาติมาเกิดแน่นอน”
“ไม่ใช่แน่ ๆ ฉันคิดว่าเขาคือพานอัน[1] ที่กลับชาติมาเกิดใหม่มากกว่า เขาหล่อซะขนาดนั้น!”
“บ้าผู้ชาย!”
“…”
ฉินซู่ซู่ฟังการพูดคุยของทุกคน จากนั้นก็คล้ายกับว่ามีเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนหน้าผากของเธอ
“อะแฮ่ม ขอขัดจังหวะหน่อยได้ไหม พวกเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันเหรอ?” ฉินซู่ซู่เดินเข้ามาถาม
“อุ๊ย! นี่เธอไม่รู้อะไรเลยเหรอซู่ซู่ เมื่อคืนนี้มีหมออัศจรรย์คนหนึ่งมาที่โรงพยาบาลของเรา แม้แต่ผู้อำนวยการเหมิงและรองผู้อำนวยการอู่ก็ยังต้องมาต้อนรับ หรือแม้แต่ผู้เฒ่าหวงอี้ชิ
