บทที่ 311 ชายผู้สุดแสนจะกระตือรือร้น
ลานจอดรถโรงพยาบาล
ฉู่อิงหลงนั่งอยู่ในรถของอู่เสวียเลี่ยง ขณะที่คนขับสตาร์ตรถ ฉู่อิงหลงก็รีบถามขึ้นมาว่า “เสวียเลี่ยง เกิดอะไรขึ้น นายรู้ใช่ไหมว่าหมอโจวไม่ได้เป็นแค่หมอธรรมดา ๆ?”
“ใช่!”
“แล้วเขาเป็นใคร?”
“นายรู้จักสำนักโอสถไหม?” อู่เสวียเลี่ยงถาม
“สำนักโอสถ? ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน” ฉู่อิงหลงส่ายหัว
“สำนักโอสถเป็นหนึ่งในนิกายของโลกผู้ฝึกยุทธ์…” อู่เสวียเลี่ยงอธิบาย พลางมองการแสดงออกของฉู่อิงหลงที่กำลังอ้าปากค้าง จากนั้นเขาก็พูดต่อ “โจวอี้เป็นศิษย์ของสำนักโอสถ และยังเป็นศิษย์ของผู้นำสำนักโอสถ และสำหรับผู้อาวุโสหวงอี้ชิงที่พวกเราเคารพมาก ๆ นั้น ในสายตาของสำนักโอสถแทบไม่มีค่าอะไรเลย นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้อาวุโสหวงต้องมาที่โรงพยาบาลเองเพื่อพบกับโจวอี้ให้ได้ แม้จะเป็นเวลาดึกดื่นขนาดนี้”
ฉู่อิงหลงสูดหายใจเข้าลึกและพยักหน้าอย่างเงียบงัน
ไม่แปลกใจ…
ไม่แปลกใจเลยที่โจวอี้ซึ่งยังดูเด็กมากแต่กลับสามารถรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสที่ตัวเขาเองยังไม่สามารถรักษาได้
“ว่าแต่ ในเมื่อโจวอี้เป็นศิษย์ของสำนักโอสถ แล้วเขาไปทำงานที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงเพื่ออะไร?” ฉู่อิงหลงสงสัยขึ้นมา
“นั่นเราก็ไม่รู้เหมือนกัน” อู่เสวียเลี่ยงส่ายหัว
“ถ้างั้นในเมื่อเขาเก่งมาก แล้วมีวิธีที่จะพาเขามาอยู่กับเราได้ไหม?”
“นายคิดอะไรของนาย? ดึงเขามาอยู่กับเรางั้นเหรอ? ฉันกล้าพนันได้เลยว่าต่อให้ผู้
