บทที่ 308 มาถึงฮาร์บิน
ฮาร์บินเป็นเมืองหลวงของมณฑลเฮย์หลงเจียง ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเป็นฐานการผลิตที่สำคัญของประเทศ นอกจากนี้ยังได้พัฒนาการท่องเที่ยวเป็นเมืองวัฒนธรรมน้ำแข็งและหิมะระดับสากล
เมื่อโจวอี้มาถึงเมืองนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
ทันทีที่เขาออกจากสนามบิน กระแสความหนาวเย็นที่กัดกร่อนก็พุ่งเข้าหา นักเดินทางทั้งหลายในที่นี้ต่างก็สวมใส่เสื้อผ้าหนา ๆ และเสื้อกันหนาวขนเป็ดราวกับว่าโลกทั้งโลกกำลังสั่นสะท้านไปกับฤดูหนาว
“ห้าสิบ” แม่เฒ่าเทียนจี้ที่ติดตามโจวอี้มามองไปข้างนอกด้วยสายตาที่ซับซ้อนและพึมพำออกมา
“ห้าสิบคืออะไรเหรอคุณย่า?” โจวอี้สงสัย
“ฉันไม่ได้มาที่ฮาร์บินห้าสิบปีแล้ว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันมาที่นี่ ฉันเกือบจะพลาดถูกฝังอยู่ที่นี่หลังจากที่ได้ต่อสู้อย่างต่อเนื่องมาสามวันสามคืน” แม่เฒ่าเทียนจี้ยิ้มอย่างขมขื่น
“ศัตรูคือใคร?”
“เขาตายไปนานแล้ว มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงอีก” แม่เฒ่าเทียนจี้โบกมืออย่างไม่แยแส
โจวอี้เรียกแท็กซี่และมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลฮาร์บินโดยไม่ถามอะไรอีก
โรงพยาบาลฮาร์บินหรือที่เรียกว่าโรงพยาบาลแห่งแรกในเครือของมหาวิทยาลัยการแพทย์ฮาร์บินได้รับการพัฒนามาเป็นเวลาเจ็ดสิบปีแล้ว ขนาดของโรงพยาบาลและระดับการแพทย์เป็นอันดับหนึ่งในโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ[1] ขนาดใหญ่ครบวงจรชั้นนำในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
พวกเขาลงจากรถแท็กซี
