ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า
แม่เฒ่าเทียนจี้กำลังยืนค้ำไม้เท้า สายตาจ้องมองรถที่ติดธงแดงสองคันกำลังวิ่งมาจากระยะไกล
เธอรู้สึกถึงกลิ่นอายของพลังปราณที่มีเฉพาะในบรรพจารย์ยุทธ์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ตั้งใจปล่อยมันออกมาก็ตาม
รถสองคันจอดสนิท
เมื่อประตูรถเปิดออก ทุกคนก็ลงจากรถ
เกาเทียนเซียงเห็นแม่เฒ่าเทียนจี้ เขาเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็มายืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเคารพ และมองไปที่จางอู๋เซี่ยด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
“คนแซ่จาง เจ้าเต็มใจออกมาจากสถานที่ชนบทนั่นแล้วหรือ?” แม่เฒ่าเทียนจี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่? เจ้าต้องการต่อสู้กับข้างั้นรึ?” จางอู๋เซี่ยถามกลับด้วยท่าทีสบาย ๆ
“เราเล่นกันมามากกว่าสิบรอบแล้ว มีครั้งไหนบ้างที่เราหาผู้ชนะได้? หากยังไม่ทะลวงสู่ระดับผสานเต๋า พวกเราก็อย่าเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นกันเลย” แม่เฒ่าเทียนจี้พูดพร้อมกับเบ้ปาก
“ฮึ่ม!” จางอู๋เซี่ยเชิดหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง
เกาเทียนเซียงตกตะลึงกับบทสนทนาของคนทั้งสอง
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าแม่เฒ่าเทียนจี้เป็นเพียงหญิงชราธรรมดา ๆ เพราะเขาไม่ได้รู้สึกถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งจากตัวเธอ
แต่ตอนนี้ขนทั้งร่างของเขาลุกชันขึ้นมา และเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
คนที่ต่อสู้กับจางอู๋เซี่ยมาแล้วมากกว่าสิบครั้ง แต่ยังไม่อาจตัดสินว่าใครแข็งแกร่งกว่ากันได้
อีกฝ่ายคงเป็นระดับบรรพจารย์ยุทธ์ด้วยสินะ
เกาเทียนเซียงมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาห
