มอยู่ในกล้ามเนื้อและกระดูกของพวกเธอ ซึ่งมันช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างมาก
ถงหู่คำนวณแล้ว
มูลค่ารวมของวัตถุดิบยาที่ใช้แช่ตัวอย่างเดียวของทั้งสองคนนี้ไม่น่าจะต่ำกว่า 5 ล้านหยวน
นอกจากนี้ยังมีอาหารที่พวกเธอกิน โจวอี้ได้เพิ่มวัตถุดิบยาที่มีค่ามากมายเข้าไปเพื่อบำรุงเลือดและเสริมสร้างร่างกาย
ถงหู่มั่นใจว่าอีกไม่เกินครึ่งปี เด็กน้อยทั้งสองน่าจะยกดัมเบลที่ใช้ในการออกกำลังแขนอย่างน้อยสิบกิโลกรัมได้อย่างสบาย ๆ
“เอาล่ะ ทั้งสองคนมากินข้าวเย็นกันก่อน!” ถงหู่กล่าว
“ยังเหลืออีกแปดสิบเซ็ต[1]…” ถังเสี่ยวรุ่ยตอบโดยที่ไม่ได้วางดัมเบลลง
เดิมทีถังเหมียวเหมี่ยวต้องการทิ้งดัมเบลในมือของเธอลงแล้ว แต่เมื่อเธอได้ยินคำพูดของถังเสี่ยวรุ่ย เธอก็ยกดัมเบลต่ออีกครั้ง
ราว ๆ แปดนาทีต่อมา ถังเสี่ยวรุ่ยและถังเหมียวเหมี่ยวก็วางดัมเบลลงเกือบจะพร้อมกัน
ถังเสี่ยวรุ่ยหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าของถังเหมียวเหมี่ยวก่อนจะพูดว่า “ออกไปเดินเล่นหลังอาหารเย็น แล้วค่อยออกกำลังกายต่อ”
“วันนี้แม่กลับมาแล้ว ขอหยุดสักวันได้ไหมพี่เสี่ยวรุ่ย?” ถังเหมียวเหมี่ยวถามพร้อมกับทำหน้ามุ่ย
“พ่อบอกว่าเราควรหมั่นออกกำลังกาย พ่อชอบลูกสาวที่ตั้งใจและขยันทำงานหนัก เธออยากให้พ่อชอบเธอไหม?” ถังเสี่ยวรุ่ยถาม
“แน่นอน!”
ถังเสี่ยวรุ่ยไม่มีพ่อมาก่อน และเธอก็อิจฉาเด็กคนอื่นที่มีพ่อ
แต่ตอนนี้เธอมีพ่อแล้ว เธอหวังว่าพ่อของเธอจะชอบเธอมาก ๆ
“ถ้าเธอต้อ
