ค่ำคืนนี้หมอกหนาจัด
โจวอี้ข้ามสะพานโป๊ะบนธารน้ำใสบนภูเขาและปีนขึ้นไปบนภูเขา เขาเคลื่อนที่รวดเร็วราวกับวิญญาณ มุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านเฟิงฮวงที่อยู่ในเทือกเขาเมิ่งหลาน ช่วงเวลาตีห้าเช่นนี้ เขาสามารถมองเห็นหมู่บ้านเฟิงฮวงในระยะสายตาได้อย่างราง ๆ
ฟิ้ว ฟิ้ว!
ทันใดนั้น ร่างที่ดูแข็งแกร่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโจวอี้
ด้านซ้ายคือชายในชุดคลุมสีขาว และด้านขวาคือหญิงในชุดคลุมสีดำ
ทั้งสองมองโจวอี้ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด ผู้หญิงในชุดดำอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร
“พี่ชายเหยียน พี่สาวไป๋ สบายดีไหม?” โจวอี้ทักทายด้วยรอยยิ้ม
“กลับมาแล้วเหรอ โลกหลากสีสันภายนอกรั้งนายไว้ไม่ได้หรอกเหรอ?” ชายชุดขาวยิ้มอย่างขมขื่น
“ผมคิดถึงพวกคุณไง! ผมก็เลยมาเยี่ยม!” โจวอี้ยิ้ม
“ฉันหวังให้นายไม่กลับมามากกว่า!” ชายในชุดคลุมสีขาวพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“พี่สาวไป๋ พี่คิดอย่างนั้นด้วยรึเปล่าเนี่ย?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“นาย…” สตรีชุดดำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปค้อนชายชุดขาว ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้โจวอี้และพูดว่า “ฉันไม่เหมือนหมาป่าตาขาวที่ขนาดได้กินของดี ๆ จากนายไปมากมายแต่ก็ยังไม่ชอบนายอยู่วันยังค่ำหรอกนะ ยินดีต้อนรับกลับมา”
“ถ้างั้นต้อนรับผมอย่างอบอุ่นด้วยการกอดกันหน่อยดีไหม?” โจวอี้อ้าแขนออก
“คนแซ่โจว! นายเชื่อไหมว่าฉันกล้าจะบิดแขนทั้งสองข้างของนายให้เหมือนกับปาท่องโก๋เลย?” ชายชุดขาวเดินมาขวางหญิง
