บทที่ 298 การเจรจาที่ราบรื่นที่สุด
ครั้งหนึ่งโจวอี้เคยรู้สึกถึงความสำเร็จอย่างมากหลังจากที่ล่าสิงโตและเสือในภูเขาได้สำเร็จเพราะคู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งมาก แต่ในขณะนี้ เขารู้สึกหม่นหมองเล็กน้อยเมื่อมองดูผู้คนที่อ่อนแอเหล่านี้ก้มหัวให้เขาด้วยความหวาดกลัว
“ช่างเหอะ”
โจวอี้โยนก้นบุหรี่ของเขาลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนจะยืนขึ้นและกวาดสายตาเย็นชามาที่อวี๋ซินหยางและชายหนุ่มอีกสองคน “พวกแกสันดานระยำมาก วัน ๆ เอาแต่คิดจะรังแกคนอื่น นอกจากอาศัยการปกป้องจากผู้อาวุโสของตระกูลเพื่อทำความชั่วแล้ว พวกแกก็ไม่มีได้มีอะไร เป็นสิ่งไร้ค่าไม่ต่างจากเศษขยะข้างถนน วันนี้เพื่อเห็นแก่เกาเซิน ฉันจะไว้ชีวิตอันไร้ค่าของพวกแก แต่หลังจากนี้จงคิดให้ดีก่อนที่จะทำเรื่องชั่ว ๆ ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่พวกแกที่ตาย แต่พวกแกจะนำหายนะไปสู่ตระกูลของพวกแกด้วย”
“ผ…ผมไม่กล้าแล้ว” อวี๋ซินหยางพูดด้วยความกลัว
โจวอี้ไม่ต้องการคุยกับเศษสวะพวกนี้อีกต่อไป แต่มองไปที่เกาเซินแล้วพูดว่า “นายฉลาดนิดหน่อย แต่นายควรใช้ความฉลาดที่มีให้ถูกที่ นายจะไปได้ประโยชน์อะไรจากการคบกับพวกสวะเหล่านี้? ขืนคบกับพวกมันไปนานเข้า สักวันพวกมันคงพาหายนะใหญ่มาให้ หลังจากนี้นายจะทำยังไงต่อ นายควรคิดได้แล้ว!”
จากนั้นโจวอี้ก็เดินจากไป
อารมณ์แจ่มใสยามเช้าที่เคยมีได้มลายหายไปหมดแล้ว เขานั่งแท็กซี่ไปที่กองถ่ายละครและพบว่าถังหว่านกำลังนั่งอยู่ที่เต็นท์ หญิงสาวกำลังดื่มเครื่
