ประตูห้องถูกเกาเซินเตะเปิดออก
“ใครวะที่แม่งกินดีหมีหัวใจเสือ[1]แล้วกล้ามาทุบตีคนในโรงแรมเฉิงถังของฉัน! แน่จริงก็ยืนขึ้นมาสิวะ!…ฉัน….” เกาเซินรีบพุ่งเข้าไปในห้องด้วยความโกรธ แต่คำพูดของเขากลายเป็นติดอ่างกะทันหัน
สายตาของเขาสบเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคย
ใบหน้านี้ที่ทำให้เขาฝันร้ายไปหลายวัน
ถ้าทำได้ เขาไม่อยากเจอหน้าคนคนนี้อีกเลยในชีวิตนี้
เมื่ออวี๋ซินหยางเห็นเกาเซินเข้ามา เขาก็กระโดดขึ้นมาด้วยความโกรธและตะโกนว่า “เกาเซิน! นายไม่ได้โม้กับฉันเหรอว่านายสามารถทำอะไรก็ได้ที่เมืองนี้ ฉันเป็นเพื่อนของนายนะ แต่ทำไมฉันกลับถูกทุบตีในโรงแรมของนายแบบนี้ สรุปแล้วนายโม้กับฉันงั้นเหรอ?!”
เกาเซินดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงคำรามของอวี๋ซินหยาง เขามองโจวอี้ด้วยสีหน้าที่หม่นหมองและกระแสความกลัวก็เกาะกินหัวใจของเขาอย่างฉับพลัน
ทำไมถึงต้องเป็นคนคนนี้ด้วย!?
อวี๋ซินหยาง! ไอ้สารเลวพวกนี้ยั่วยุใครไม่ยั่วยุ แต่กลับมายั่วยุเทพมรณะเดินดินคนนี้!
ไอ้ฉิบหายเอ๊ย!
ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเตือนแถมให้ดูรูปไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าคนคนนี้ไม่ควรถูกยั่วยุ ไอ้พวกอวี๋ซินหยางมันตาบอดหรือไง? หรือว่าในหัวของมันมีแต่ขี้เลื่อย!
โจวอี้มองไปที่เกาเซินและลุกยืนขึ้นช้า ๆ
เขาจุดบุหรี่ มองลึกไปที่แววตาอันหม่นหมองของเกาเซินและถามอย่างเฉยเมยว่า “ฉันยืนขึ้นแล้ว นายจะเอาไงต่อดีล่ะ?”
“ผม…” เกาเซินมองการแสดงออกที่เย็นชาของโจวอี้ และร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นสะ
