โจวอี้เคลื่อนตัวเข้าหาหลินจือเผิงทันทีเพราะรู้สึกรำคาญกับความโอหังของอีกฝ่าย
เขายกแขนขึ้นและตบหน้าหลินจือเผิง
“โง่ฉิบหาย!” โจวอี้สบถ
เขากล้าที่จะอัดไอ้พวกบัดซบพวกนี้ และเขาก็ไม่กลัวเจ้าของโรงแรม เขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาน่าจะมีอิทธิพลบางอย่าง แต่ผู้จัดการล็อบบี้คนนี้กลับกล้าที่จะสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาโจมตีเขา นี่มันเป็นการกระทำที่โคตรโง่เลยจริง ๆ
“แน่ใจนะว่าจะทำตามคำสั่ง?” โจวอี้หันไปถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนที่ดูลังเล
“ถุย…” ใบหน้าของหลินจือเผิงบวมช้ำจากการที่ถูกโจวอี้ตบ เขามึนงงไปชั่วครู่ และเมื่อฟื้นสติได้บ้าง เขาก็พ่นน้ำลายที่มีเลือดผสมกับฟันซี่ใหญ่สองซี่ออกมา
ความอัปยศอดสูของการถูกตบเป็นเหมือนการเติมเชื้อไฟโทสะ เขาโกรธจนอยากจะบ้าตาย ดังนั้นเมื่อเขายันตัวขึ้นนั่งบนพื้นได้แล้ว เขาก็ตะโกนใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกรอบทันที “พวกแกอยากตายกันทุกคนใช่ไหม?! ทำไมไม่ช่วยฉันวะ! ตราบใดที่ฆ่ามันและหักแขนขาของมันมาได้ ฉันก็สามารถจัดการปัญหาที่ตามมาได้ทั้งหมดแหละ!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนตระหนักได้ว่าหากพวกเขาไม่ฟังหลินจือเผิง พวกเขาอาจตกงานได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเหลือทางเลือกเดียวนั่นคือต้องเผชิญหน้ากับโจวอี้
ปัง! ปัง! ปัง!
โจวอี้พุ่งออกไปต่อยแบบง่าย ๆ แต่กลับทำให้บรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยล้มกลิ้งลงในเวลาเพียงสองวินาที
เขาใช้พละกำลังเพีย
