บทที่ 294 ให้โอกาส
ควันบุหรี่ไม่สามารถซ่อนความเศร้าของถังจี้โจวได้ อารมณ์ที่หดหู่ของเขาเหมือนน้ำนิ่งในเหวลึกที่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้และมันทำให้เขารู้สึกอึดอัด
บางครั้งผู้ชายก็จำเป็นต้องพูดระบายออกมาบ้าง
เวลานี้โจวอี้เป็นคนที่ดีที่สุดที่จะพูดคุยด้วย
โจวอี้ไม่ใช่คนในวงการบันเทิงและนิสัยใจคอก็ถือว่าใช้ได้ เขาไม่ต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะเอาเรื่องทุกข์ใจของเขาไปเผยแพร่กับคนอื่น
“น้องโจว คุณเคยถูกทอดทิ้งหรือเปล่า?” ถังจี้โจวถาม
“แน่นอน ผมเป็นเด็กกำพร้า ผมถูกอาจารย์รับไปเลี้ยงตั้งแต่ยังเด็ก จากนั้นผมก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ภูเขามาตลอด” โจวอี้กล่าวอย่างใจเย็น
“ผมขอโทษ … ” ถังจี้โจวตกตะลึง
โจวอี้ยิ้มและส่ายหัว
ถูกทิ้งงั้นเหรอ? เขาไม่แคร์เกี่ยวกับเรื่องนั้นแล้ว
หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี เขาไม่ได้คิดถึงความรักของพ่อแม่เลย และถ้าหากมีใครสักคนที่เขาคิดถึงก็คงจะเป็นอาจารย์ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก
“คุณรู้ไหมว่าผมเพิ่งได้รับสายเรื่องอะไรมา ผู้จัดการบริษัทบอกผมว่าเจ้านายใหญ่ของบริษัทเก็บข้าวของและขายทั้งบริษัทเราไปแล้วเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา” ถังจี้โจวจุดบุหรี่มวนที่สอง เขากัดฟันและพูดว่า “เราถูกขายเหมือนสิ่งของโดยไม่ให้เกียรติกันเลยสักนิด หรือแม้แต่จะแจ้งเราล่วงหน้าก็ไม่มี!”
“คุณจะตกงานใช่ไหม?” โจวอี้ถามอย่างสงสัย
“มันไม่ใช่การถูกไล่ออก ก็แค่เจ้านายคนก่อนออกไปและจะมีเจ้านายคนใหม่เข้ามา” ถังจี้โจวส่ายหัว
