บทที่ 285 พรจากความโชคร้าย
โจวอวิ๋นทำอาหารเก่งมาก
เวลานี้บนโต๊ะจึงเต็มไปด้วยอาหารมากมาย ซึ่งทั้งสี กลิ่น และรสชาตินั้นยอดเยี่ยมมาก และซีกั๋วหัวยังหยิบไวน์ชั้นดีสองขวดที่เขาเก็บสะสมมาดื่มกับโจวอี้ด้วย
สามทุ่ม
โจวอี้กินและดื่มจนเสร็จเรียบร้อย
เมื่อเขาออกมาจากบ้านตระกูลซี ซีชิงอิ่งก็เดินตามออกมา
“ชิงอิ่ง คุณไม่จำเป็นต้องออกมาส่งผม ข้างนอกมันหนาว กลับไปพักผ่อนเถอะ!” โจวอี้ยิ้ม
“ไม่เป็นไร ฉันว่าง ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว และฉันก็ไม่ใช่คนนอนเร็ว ฉันอยากจะขับรถไปส่ง” ซีชิงอิ่งยิ้มอย่างเป็นกันเอง
“คุณไม่จำเป็นต้อง…”
“คุณดื่มไปด้วยนะ” ซีชิงอิ่งขัดจังหวะขึ้นมา
“ก็ได้!” โจวอี้ยิ้มอย่างขมขื่น
ในไม่ช้า พวกเขาก็เข้าไปในรถของซีชิงอิ่ง
ขณะที่รถแล่นเข้าสู่การจราจร ซีชิงอิ่งก็เหลือบมองโจวอี้และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พ่อแม่ของฉันชอบคุณมาก และพวกเขาก็รู้สึกขอบคุณมาก”
“พวกเขาชอบผมก็ไม่แปลกหรอก เพราะหมอเป็นอาชีพที่มีเกียรติ” โจวอี้ยิ้ม เขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมาเล็กน้อย
“อันที่จริงฉันเคยเกือบจะได้เป็นหมอแล้วด้วย” ซีชิงอิ่งยิ้ม
“จริงเหรอ?”
“อาจารย์ของฉันก็เป็นแพทย์แผนจีน”
จู่ ๆ โจวอี้ก็จำสิ่งที่เหลียนซานเคยบอกเขาได้ “หญิงชราที่สอนคุณรำดาบกงซุน? ย่าของเหลียนซานน่ะเหรอ?”
“ใช่!” ซีชิงอิ่งพยักหน้า
“ว่าแต่คุณฝึกฝนเป็นยังไงบ้างล่ะ? รู้สึกได้ถึงพลังปราณไหม?”
“ฉันรู้สึกได้ และสามารถควบคุมการไหลเวียนของมันได้ถึงจุดฝังเข็ม
