้ได้อย่างไร?
เพียงพริบตา ผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการนับร้อยก็เหลือเพียงยี่สิบสามสิบคน!
“ม่าย!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนเสียงหนึ่งดังขึ้น ปัวซือเกือบลมจับเมื่อเห็นผู้ฝึกตนมากมายตกตายไม่เหลือซาก
ศพชั้นเลิศตั้งมากมาย เสียของหมดแล้ว!
บอกพวกเขาแล้วแท้ ๆ ว่าช่วยเหลือศพสวย ๆ ไว้หน่อย ไฉนไม่ฟังกันเลย?
ปัวซือกระอักเลือดอยู่ในใจ
แต่ปัวซือก็สงสัยยิ่งนัก
เขาไม่เห็นเจียงเมี่ยวอีในคันฉ่องกาลวัฏ มีเพียงเจียงผิงอันแท้ ๆเชียว
หรืออนาคตจะเปลี่ยนไปแล้ว?
ดวงตาของยอดฝีมือจากขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายแดงฉาน
การฝึกฝนยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการให้ได้สักคน ต้องทุ่มเททรัพยากรมหาศาล ใช้เวลานับพัน ๆ ปี
แต่พวกเขาก็ตกตายไปมากมายในคราวนี้ หากไม่ใช้เวลาเป็นพัน ๆ ปีก็อย่าหวังฟื้นตัวกลับมาได้
ความกลัวและโทสะแพร่ตัวเกาะกุมหัวใจ
เจียงเมี่ยวอีผู้นี้น่ากลัวยิ่งกว่าเจียงผิงอันอีก
“ฆ่า! ฆ่าพวกเขาซะ! ต่อให้นางบรรลุวิชาคะนึงทิพย์ได้จริง ๆ นางก็ใช้มันตลอดเวลามิได้หรอก!”
ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อแผดเสียงสุดคอ
“พลังวิญญาณของข้าดีสู้ท่านพ่อมิได้จริง ๆ แหละ และยังใช้วิชาคะนึงทิพย์ได้เพียงหนเดียวด้วย”
เจียงเมี่ยวอีซื่อตรงอย่างยิ่ง นางเบิกสุญตาในตัว ตะโกนขึ้นว่า“พี่หญิงเสี่ยวไป๋! เรามาช่วยท่านพ่อระบายโทสะกันเถอะ!”
สิ้นคำ สัตว์ภูตกลายพันธุ์อันงดงามตนหนึ่งก็เหินออกจากร่างของเจียงเมี่ยวอี
มันมีรูปลักษณ์เช่นม้า ทั้งตัวขาวโพลน เรืองรองด้วยประกายดารา
