“เจ้ามาช้านะ” แม่เฒ่าเทียนจี้ถือไม้เท้านั่งอยู่บนที่นั่งฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับและพูดด้วยรอยยิ้ม
แววตาของโจวอี้เป็นประกาย “คุณย่า พวกเราลงมือไปรึยัง?”
“เรียบร้อย ฆ่าทุกสิ่งที่จำเป็นต้องฆ่า และปล้นทุกอย่างที่จำเป็นต้องปล้น อีกไม่เกินสิบนาที วัตถุดิบยาทั้งหมดจะถูกส่งออกไปทางเรือ” แม่เฒ่าเทียนจี้ยิ้มอย่างเกียจคร้าน
เห็นได้ชัดว่าคนของสำนักโอสถมีฝีมือในการปล้นฆ่า
ถูกต้องแล้ว!
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่พวกเขาฆ่าและปล้นศัตรู!
“อาจารย์ของผมอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”
“อืม ไม่อย่างนั้นต่อให้เราจะสามารถเอาชนะคนระดับบรรพจารย์ยุทธ์ได้ แต่เราก็รับประกันไม่ได้ว่าจะปลอดภัย 100%”
บรรพจารย์ยุทธ์?
คนระดับบรรพจารย์ยุทธ์ของนิกายเร้นลับถูกสังหารที่นี่งั้นเหรอ?
และเป็นฝีมืออาจารย์ของเขา?
โจวอี้ตระหนักได้ว่าระดับการบ่มเพาะของอาจารย์และผู้อาวุโสคนอื่นบางคนอาจไม่ใช่แค่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์
เพราะน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับผสานเต๋า!
จะแข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ?
สีหน้าของโจวอี้เผยความตื่นเต้น
ดังสุภาษิตที่ว่า ‘รู้สึกดีที่ได้อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่’
มีคนที่แข็งแกร่งมากมายอยู่ในสำนักโอสถ และคนคนนั้นเป็นอาจารย์ของเขาด้วย เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกโล่งใจมาก มันช่วยลดแรงกดดันจากนิกายเร้นลับได้ไม่น้อย
“คุณย่า ตระกูลเยี่ยนจากมณฑลซานตง คุณย่ารู้จักไหม?” โจวอี้ถาม
“รู้จัก พวกเขาคือตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ที่ติดอันดับหนึ่งในสามของมณฑลซานตง น
