บทที่ 277 บุกโจมตีและสังหารในคืนสายฝนกระหน่ำ
‘แม้ตึกจะสูงเท่าใด แต่ก็ต้องสร้างขึ้นจากพื้นดิน’
เปรียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่ว่าใครก็จำเป็นจะต้องรู้ถึงหลักในการไหลของพลังปราณในร่างกายเสียก่อน จากนั้นจึงจะสามารถเรียนรู้การควบคุมพลังปราณในร่างกายให้เคลื่อนไปได้ดั่งใจนึก
ดังนั้นโจวอี้จึงสอนวิธีการฝึกยุทธ์ให้กับลูกสาวทั้งสองคนอย่างค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป เขาเพียงอธิบายสิ่งที่ต้องให้ความสนใจในเบื้องต้นเท่านั้น เขายังไม่ได้สอนในสิ่งที่ต้องใช้ความเข้าใจระดับสูง เพราะตอนนี้เขาคิดว่ามันยังไม่จำเป็น
แม้ว่าลูกสาวทั้งสองจะมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ แต่พวกเธอเพิ่งจะรับรู้ได้ถึงพลังปราณเมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้นคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าพวกเธอจะสามารถควบคุมพลังปราณได้ดั่งใจนึก
ภายในห้องนั่งเล่น
โจวอี้มองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นแม่เฒ่าเทียนจี้
“คุณย่าอยู่ที่ไหนเหรอครับ?” โจวอี้หันไปถามเหม่ยหลาน
“เธอขอให้ฉันบอกคุณว่าเธอกำลังจะไปเซี่ยงไฮ้ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่” เหม่ยหลานหยุดถูพื้นและหันมาตอบกลับด้วยความเคารพ
ถูกต้องแล้ว!
ทัศนคติของเธอที่มีต่อโจวอี้นั้นเปลี่ยนไปเป็นการให้ความเคารพอย่างมาก! และหลังจากที่เธอรู้ว่าโจวอี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ เธอจึงประหม่าทุกครั้งที่เห็นโจวอี้
เซี่ยงไฮ้?
โจวอี้ขมวดคิ้ว เขามีความรู้สึกที่คลุมเครือว่าการที่แม่เฒ่าเทียนจี้ไปที่เมืองเซี่ยงไฮ้นั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของวัตถุดิบ
