บทที่ 273 ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายน้องชายฉัน มันผู้นั้นจะต้องตาย
สีหน้าเฮยอู่หยาเปลี่ยนไปทันที
เมื่อมองไปที่หินยักษ์ก้อนนั้น แววตาของเขาล้วนเต็มไปด้วยความเย็นชา
แทนที่จะหลีกเลี่ยง เขากลับชกไปที่หินก้อนนั้น
ตูม!
ก้อนหินขนาดใหญ่หลายกิโลกรัมถูกระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ
ทันใดนั้น ดาบยาวที่มีแสงเย็นวาบก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเฮยอู่หยา ก่อนจะทะลุผ่านหน้าอกของเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้คิดหลบหนี
“เป็นไปไม่ได้…”
เฮยอู่หยาก้าวถอยหลังและมองลงไปยังหน้าอกที่ถูกแทงด้วยดาบ
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้ปรมาจารย์สามคนที่ปิดล้อมถงหู่ถึงกับชะงัก พวกเขารวมตัวกันอย่างรวดเร็วและมองไปที่ร่างสองร่างซึ่งรีบพุ่งเข้ามาจากระยะไกล
ฟุบ! ฟุบ!
ในที่สุดโจวอี้และแม่เฒ่าเทียนจี้ก็มาถึง
เวลานี้ถงหู่อยู่ในสภาพที่น่าสังเวช
“เสี่ยวหู่ เป็นยังไงบ้าง?” โจวอี้คว้าแขนของถงหู่ขึ้นมาและถามอย่างกังวล
“ฮ่า ๆ พี่มาทันเวลาพอดี ไม่อย่างนั้นถ้าพี่มาช้ากว่านี้สักหนึ่งหรือสองนาที ผมคงจะแย่กว่านี้เยอะ”
ถงหู่เผยรอยยิ้มผ่อนคลายออกมาได้ในที่สุด
“ดีแล้ว ๆ” โจวอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โจวอี้รู้สึกโล่งใจและนึกขอบคุณต่อสวรรค์ จากนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อมองไปยังปรมาจารย์ทั้งสี่ที่อยู่ข้างหน้า
คนพวกนี้ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหน พวกมันต้องตายถ้ากล้าทำร้ายถงหู่!
โจวอี้สูดหายใจเข้าลึกและเดินไปข้างหน้าสองก้าวด้วยท่าทางอาฆาต เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกแก
