บทที่ 265 อำนาจของประมุข
นกแก้วทั้งสองตัวต้องการที่จะปฏิเสธ แค่พวกมันเริ่มคิดที่จะประท้วง พวกมันก็ถูกกลิ่นอายอันน่ากลัวที่ฉู่เทียนฮุ่ยปล่อยออกมากดทับทันที ถ้าพวกมันไม่เปล่งเสียงร้องขอความเมตตา พวกมันคงถูกบดขยี้จนตาย
ปีศาจ!
น่ากลัว!
พวกมันมองฉู่เทียนฮุ่ยและโจวอี้ด้วยสายตาหวาดหวั่น และในที่สุดพวกมันก็ต้องยอมรับชะตากรรมของพวกมันอย่างเชื่อฟัง
โจวอี้ขี้เกียจเกินกว่าที่จะให้ความสนใจกับนกแก้วสองตัวนี้แล้ว เขาเอื้อมมือดึงพวกมันออกจากกรง จากนั้นก็เปิดหน้าต่างและโยนพวกมันออกไป ก่อนจะตะโกนไล่หลังพวกมันว่า “พวกแกลงไปเล่นกับลูกสาวทั้งสองคนของฉันให้ดี และเมื่อไหร่ที่ฉันเรียกให้กลับมาก็จงรีบกลับมา อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังและเสียดายยาที่พวกแกกินไปมากกว่านี้!”
ยาที่เขาหลอมเก็บไว้แทบไม่มีเหลืออยู่เลย ซึ่งมันทำให้เขาหงุดหงิดมาก
“อย่าใจแคบ ถ้าพวกมันกินไปแล้วก็แล้วไปเถอะ! จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อก่อนฉันหลอมยาไปเท่าไหร่และนายแอบกินไปมากขนาดไหน?” ฉู่เทียนฮุ่ยมองไปที่โจวอี้ซึ่งทำสีหน้าโง่งมทันที
“อาจารย์! ผมเป็นคนนะ ส่วนพวกมันเป็นนก!” โจวอี้ประท้วง
“หลังจากเบิกสติปัญญาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคนหรือนกหรือแม้จะเป็นสัตว์อสูร ทุกชีวิตล้วนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาระดับสูงทั้งหมด แม้ว่าชีวิตของพวกมันจะไม่มีค่าเท่ากับชีวิตของเรา แต่ก็ใช่ว่าเราจะละเลยได้” ฉู่เทียนฮุ่ยสอน
“รู้แล้ว ๆ อาจารย์พูดแบบนี้มากว่ายี่สิบปีแล
