บทที่ 264 นกแก้วหัวขโมย
แทนที่จะลงไปส่งที่ชั้นล่าง ซีชิงอิ่งกลับยืนอยู่ที่หน้าต่างสำนักงานบนชั้นสาม สายตามองดูโจวอี้และจ้านฉีเดินออกจากโรงน้ำชาและขึ้นแท็กซี่
อ่านใจ!
เธอคิดว่าความสามารถมหัศจรรย์นี้มีอยู่ในเฉพาะนิทาน เรื่องเล่า หรือไม่ก็ละครโทรทัศน์ แต่กลับกลายเป็นว่าลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของเธอดันมีความสามารถนั้น
มันทั้งช็อก…และน่ากลัว
ตอนนี้เองที่เธอตระหนักได้ว่าเธอจะไร้ซึ่งความเป็นส่วนตัวอย่างสิ้นเชิง ถ้าหากอยู่ต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของเธอคนนี้
สำหรับโจวอี้…
เธอชอบเขาไหม?
เธอรู้ตัวดีว่าเธอชอบเขามาก
ไม่มีชายหนุ่มคนไหนที่ดีไปกว่าโจวอี้ ถ้าต้องหาผู้ชายสักคนมาแต่งงานด้วย โจวอี้คือตัวเลือกที่ดีที่สุด
แต่มันน่าเสียดาย
ดูเหมือนว่าจะไม่มีโอกาสแล้ว
ซีชิงอิ่งถอนหายใจและทอดสายตามองออกไปในระยะไกล
ตอนเย็น
ฉู่เทียนฮุ่ยมาถึงวิลล่าของโจวอี้ด้วยท่าทางรีบร้อน
สิ่งที่ทำให้โจวอี้ประหลาดใจอย่างมากคืออาจารย์ผู้สง่างามเสมอมา ทว่าตอนนี้กลับมีใบหน้าที่เหนื่อยล้าและมีกลิ่นเลือดจาง ๆ
แม้ว่าโจวอี้จะไม่ได้วินิจฉัยชีพจรของอาจารย์ แต่เขาก็สามารถบอกได้ว่าฉู่เทียนฮุ่ยได้รับบาดเจ็บ
บาดเจ็บได้อย่างไร?
เกิดอะไรขึ้น?
โจวอี้มองอาจารย์ของเขาอย่างเงียบ ๆ และไม่ได้ถามอะไร เขารู้จักอาจารย์ของตัวเองดี ถ้าเขาจำเป็นต้องรู้ อาจารย์จะบอกเขาโดยไม่ต้องถาม แต่ถ้าเขาไม่จำเป็นต้องรู้ ต่อให้ถามก็คงไม่ได้รับคำตอบ
“เด็กคนนี้เหรอ?”
