แหน่งเร็วขนาดนี้” เฉินเจี้ยนหรงกล่าวอย่างมีความสุข
“อย่ายกยอผมขนาดนี้เลย ผมไม่กล้ายอมรับหรอก” โจวอี้ยิ้มแล้วถามว่า “ว่าแต่คุณมีธุระอะไรรึเปล่าถึงได้อยากพบผม?”
“ใช่ มีเรื่องสำคัญมากที่ผมต้องคุยกับคุณ” การแสดงออกของเฉินเจี้ยนหรงกลายเป็นจริงจังขึ้นมา เขามองไปรอบ ๆ ก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้เคียง จากนั้นจึงพูดเสียงเบาว่า
“หนึ่งร้อยล้านหยวนที่คุณบริจาคให้กับโรงพยาบาลของเราถูกใช้ไปแล้ว เพราะผู้ป่วยจำนวนมากมาจากครอบครัวที่ยากจน ดังนั้นผมจึงมีความคิดว่าอยากจะขอเอาเรื่องนี้ประกาศออกไปเพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์เชิญชวนให้คนอื่น ๆ มาบริจาคเพิ่ม คุณคิดว่ายังไง?”
“ไม่”
โจวอี้ปฏิเสธทันที
เขาไม่ต้องการให้คนอื่น ๆ มากมายรู้ว่าเขาบริจาค
เขายินดีทำบุญแต่จะไม่ยอมออกชื่อ
“โจวอี้ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้แสวงหาชื่อเสียงหรือกำไร แต่ต้องการช่วยเหลือผู้ป่วยที่มาจากครอบครัวยากจนจริง ๆ ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวล เราขอแค่ประชาสัมพันธ์เรื่องการบริจาคออกไปเท่านั้น ส่วนชื่อของคุณที่เป็นผู้บริจาคเงินร้อยล้านหยวนให้กับโรงพยาบาลจะไม่ได้ถูกเปิดเผย แบบนี้คุณคิดว่าโอเคไหม?” เฉินเจี้ยนหรงถาม
“ถ้าแบบนี้ก็ไม่เป็นไร” โจวอี้พยักหน้า
“เยี่ยม ผมกลัวจริง ๆ ว่าคุณจะไม่ตกลง!” เฉินเจี้ยนหรงกล่าวอย่างมีความสุข
“ถ้าเราสามารถดึงทุนการกุศลได้ เราก็สามารถช่วยเหลือผู้ป่วยจากครอบครัวยากจนได้มากขึ้น ซึ่งนี่ก็เป็นสิ่งที่ดี ตราบใดที่ไม่ให้ผม
