่เฒ่าเทียนจี้นั้นแข็งแกร่งมาก แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ เขาทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับสามารถรับมือการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย
“รับมือนะ!” แม่เฒ่าเทียนจี้ลงมือบ้าง เธอปรากฏตัวข้างหลังโจวอี้ในชั่วพริบตา และซัดฝ่ามือใส่หลังโจวอี้เบา ๆ
ทว่าหลังจากจากนั้น เธอก็มองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วยสีหน้าครุ่นคิด
โจวอี้หยุดโจมตี เขามองไปที่แม่เฒ่าเทียนจี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อนและถามว่า “คุณย่าอยู่ระดับเซียนแล้วใช่ไหม?”
“อืม!” แม่เฒ่าเทียนจี้พยักหน้า แต่สายตาของเธอยังคงจ้องมองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
โจวอี้กำลังจะพูดต่อ แต่จู่ ๆ เขาก็พบว่าท่าทางของแม่เฒ่าเทียนจี้ดูแปลก ๆ เขาจึงหันมองไปตามทิศทางที่หญิงชรากำลังจับจ้อง
ทันใดนั้น ร่างที่ว่องไวเหมือนสายฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้น
ผู้มาเยือนเป็นชายชราในชุดสีดำที่มีผมสีเงินทั้งศีรษะ
สีหน้าดูดุดันและมีขวานสั้นผูกไว้ที่แผ่นหลังของเขา ชายชรามองโจวอี้และแม่เฒ่าเทียนจี้ แววตาของเขาเปล่งประกายด้วยความสงสัย
“พวกท่านคือใคร?” ชายชราถาม
“เจ้าเป็นคนมาหาเรา แต่กลับถามว่าเราเป็นใครเนี่ยนะ” แม่เฒ่าเทียนจี้กล่าวอย่างเฉยเมย
“ขออภัย ข้าบังเอิญผ่านมา แล้วจู่ ๆ ก็สัมผัสได้ว่ามีกลิ่นอายการต่อสู้ที่นี่ ข้าเลยมาดู” ชายชราอธิบายและแนะนำตัวเองว่า “ข้ามาจากโม่เป่ย เหล่าสหายของข้าในโลกผู้ฝึกยุทธ์ล้วนเรียกข้าว่า เฒ่าหลี่ขวานปีศาจ”
“เฒ่าหลี่ขวานปีศาจแห่งเผ
