นั้นรุนแรงมาก
อย่างไรก็ตาม เขายังสามารถคงสติไว้ได้
ไม่รู้ว่ามันใช้เวลานานเท่าไหร่หรือกี่ครั้งเพื่อเปิดจุดชีพจรนี้
ทว่าในที่สุด หลังจากใช้ปราณจำนวนมากในร่างกาย …ในที่สุดจุดชีพจรก็เปิดออก !
เวลานี้โจวอี้ตระหนักได้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดจุดฝังเข็มทั้งสองด้วยการกินยาทลายขอบเขตเพียงเม็ดเดียว ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะกลืนยาทลายขอบเขตอีกเม็ดเข้าไป
เวลาล่วงเลยผ่านไป
เสื้อผ้าของโจวอี้เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ และเส้นเลือดบนหน้าผากของเขาก็ปูดโปนจนเห็นได้ชัด เส้นเลือดทุกเส้นในร่างกายของเขาพองตัว และสสารสีเทาและสีดำที่ระบายออกจากร่างกายก็ปกคลุมทั่วร่าง ปล่อยกลิ่นคาวรุนแรงออกมา
“ทะลวงไม่ได้!”
“ฉันต้องทำยังไง?!”
โจวอี้รู้สึกได้ถึงปริมาณพลังปราณที่ถูกใช้ไป และเขาก็ค่อนข้างกังวล
เขาตระหนักได้ว่าหากยังคงอยู่ในสถานการณ์นี้ แม้ว่าประสิทธิภาพของยาทลายขอบเขตจะถูกดูดซึมโดยสมบูรณ์ และพลังปราณทั้งหมดในร่างกายถูกใช้จนหมดสิ้น มันก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะทะลวงไปสู่สถานะปรมาจารย์!
แต่ตอนนี้เขาไม่มียาทลายขอบเขตอีกเม็ด
และไม่มียาอื่น ๆ เพื่อเพิ่มพลังปราณแล้ว…
แม้โจวอี้จะไม่ยินดี แต่ผลลัพธ์ก็คงต้องลงเอยเช่นนี้ เพราะมันยากที่จะหาวิธีอื่นได้ในขณะนี้
ทันใดนั้น คิ้วของเขาก็ขยับ เขารู้สึกราวกับว่ามีอะไรบางอย่างพยายามที่จะหลุดออกจากหว่างคิ้ว
มันคืออะไร?
โจวอี้ค่อย ๆ จมดิ่งลงไปในห้วงความคิด
เขาจึงได้ ‘เห็น’ บางอย่างที่มีสีแด
