บทที่ 257 ยาทลายขอบเขต
ผ่านไปเพียงห้านาที เกาเซินก็กินจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งทำให้คนหนุ่มสาวหลายคนที่โต๊ะเดียวกันถึงกับตะลึง และเกือบจะรู้สึกว่าเขาถูกความตะกละครอบงำ!
“พี่เซิน สบายดีไหม” คนตรงข้ามถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ!” เกาเซินดูกระสับกระส่าย
“ไปไหนเหรอ?”
“ไปไหนก็ดีกว่าอยู่ที่นี่ ไปกันเถอะ” เกาเซินพูด เขารีบลุกขึ้นและเดินอ้อมไปอีกด้าน
“ประตูอยู่ทางโน้น พี่เซิน…”
“เงียบเถอะน่า!”
ทันใดนั้น เกาเซินก็เร่งฝีเท้าเดินไปอีกฝั่ง เอามือปิดหน้าแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
คนอื่น ๆ รู้สึกงงงวยและรู้สึกว่าวันนี้เกาเซินผิดปกติจริง ๆ
มันเหมือนกับ…
มีสัตว์มีพิษอยู่ในร้านอาหารที่ทำให้เขาอยากจะบินหนีไปให้พ้น ๆ
เกาเซินไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไร หลังจากที่ออกมาจากร้านอาหารได้สำเร็จก็รู้สึกหายใจหายคอคล่องขึ้น เขาหันศีรษะไปทางหน้าต่าง มองไปยังชายสองคนกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างใน และยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“เกาเซิน… ไหนเรื่องมันเป็นยังไง เล่ามา” อวี๋ซินหยางขมวดคิ้ว
“เห็นผู้ชายในเสื้อแจ็กเก็ตสีฟ้าอ่อนตรงหน้าต่างนั่นไหม?” เกาเซินถาม
“เห็นสิ!”
อีกฝ่ายพยักหน้าช้า ๆ สายตาก็จ้องมองตามไป
เกาเซินพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “นายน่าจะเคยได้ยินเกี่ยวกับหยางไค่และหยางเทียนเจิ้นผู้เป็นพ่อ ตอนนี้ไม่รู้ข่าวคราวว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม แต่คงมีจุดจบได้ไม่ดีนัก และคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ก็คื
