จังขึ้นมาก็พึ่งพาได้เสมอ!
เธอแอบชื่นชมเขาอยู่ในใจ จากนั้นก็หยิบกระติกน้ำร้อนที่อีกฝ่ายมอบให้ออกมา
“คุณรีบดื่มมันซะ” โจวอี้พูดแล้วหันไปมองซุนเหมิงที่กำลังอิจฉา “มีส่วนของคุณด้วยนะ… แต่อยู่ที่ผู้กำกับถังน่ะ ตอนนี้พวกเขาอยู่ข้างล่าง”
“โอเคค่ะ”
จากนั้นซุนเหมิงก็หันหลังวิ่งออกไปข้างนอกอย่างมีความสุข
“พ่อคะ หนูอยากป้อนยาให้แม่ค่ะ” ถังเหมียวเหมี่ยวปีนขึ้นไปนั่งกับถังหว่าน
“เหมียวเหมี่ยว ดีจัง… แต่แม่ดื่มเองได้จ้ะ” ถังหว่านส่งยิ้มละไม
“แต่หนูจะป้อนยาให้แม่เองนี่คะ” เด็กน้อยทำหน้ามุ่ย
“เสี่ยวหว่าน ให้เหมียวเมี่ยวป้อนยาให้เถอะ! ระหว่างทางก็เอาแต่บอกว่าโตพอที่จะดูแลแม่ได้แล้ว…” โจวอี้นั่งลงข้างหญิงสาว
เขามีความสุขมากเมื่อครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
ภรรยาของเขาช่างงดงามและน่าประทับใจ ส่วนลูกสาวก็ไร้เดียงสาและน่ารัก
ตอนนี้เขาคิดว่าเขาคงจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก
แต่เดี๋ยวนะ… นี่มันไม่ถูกต้อง!
…จะไม่ดีกว่าเหรอถ้ามีทั้งลูกชายและลูกสาว ฉันยังอยากมีลูกชายนะ~
หรือต้องทำงานหนักเพื่อให้ได้ภรรยาคนสวยมาอีกคน?
เวลานี้ถังหว่านจึงปล่อยให้เด็กหญิงตัวน้อยป้อนยาทีละช้อน ผู้เป็นแม่ปลื้มปริ่มจนแทบจะสำลักความสุขออกมา
แต่ก็ต้องหงอยเหงาไปเมื่อเด็กน้อยป้อนยาเพียงไม่กี่ครั้งก็ไปเดินเล่นเยี่ยมชมการตกแต่งในห้องพักแทน…
“อยากให้ผมป้อนไหม?” ชายหนุ่มโน้มตัวไปที่แก้มของถังหว่านและกระซิบถาม
“ไม่!”
หญิงสาวจึงเลิกใช้
