บทที่ 247 ฮัวเยว่โหลว
นายน้อยสี่?
สีหน้าของฮัวหมานเหรินเปลี่ยนไปทันที แววตาของเขาเผยความเศร้าหมอง
เขาเป็นคนที่เลี้ยงดูเด็กคนนี้มา
เมื่อตอนยังเล็ก เด็กคนนี้ไร้เดียงสาและมีชีวิตชีวา แต่เมื่อเติบโตมาจนถึงวัยผู้ใหญ่ อารมณ์ของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปอย่างมากด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลายเป็นคนเงียบ และไม่แยแสต่อผู้ใด
“เขาปล่อยวางอดีตไม่ได้เหรอ?”
“ตอนนี้เมื่อรู้ว่าชีวิตของผู้นำตระกูลแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาก็ไม่ลังเลที่จะลงมือ”
ฮัวหมานเหรินรู้สึกขมขื่น และเมื่อเขาแทงมีดเข้าไปที่หัวใจของคนที่อยู่ตรงหน้า มือของเขาก็สั่นเล็กน้อย
เขาไม่มองศพทั้งสองอีกเลย แต่กลับโบกมือให้ชายสี่คนในชุดสูทเป็นผู้จัดการ แล้วเดินกลับไปหาโจวอี้พลางพยายามควบคุมอารมณ์ “หมอโจว ฉันขอโทษ ทายาทรุ่นเยาว์บางคนในตระกูลของฉันกระทำการอุกอาจจนทำให้คุณต้องพลอยยุ่งยากด้วย”
“ช่างเถอะ!” โจวอี้ส่ายหัว
เนื่องจากเขาค้นพบผู้บงการแล้ว เขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวลอีก
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการมีส่วนร่วมในการแย่งชิงอำนาจหรือผลประโยชน์ของตระกูลฮัว และเขาคิดว่าถ้าหากสถานการณ์รุนแรงขึ้นไปมากกว่านี้ เขาก็จะถอยหนีทันที
เมืองลี่หยาง
ชายหนุ่มผมขาวหน้าตาดีสวมโค้ทขนจิ้งจอกและรองเท้าบู้ทสีดำ เขายืนนิ่งอยู่กลางลานบ้านที่ทรุดโทรม ข้าง ๆ กันมีหญิงสาวสวยในชุดโค้ทขนสัตว์สีดำถือร่มสีแดงเพื่อบังละอองฝนให้
และในลานบ้านเดียวกันก็ยังมีชายในชุดวอร์มสีดำอีกยี่สิบคน พวกเขาดู