บทที่ 242 อย่าล้อเล่น เข้าใจไหม?
“ไม่ใช่แค่อารมณ์ไม่ดี! แต่มันแย่มากจริง ๆ” ชูเทียนซิงรู้สึกหดหู่ใจมาเป็นเวลานานและไม่มีใครให้ระบาย เวลานี้เมื่อได้เจอกับชายหนุ่มที่ไม่รู้จัก จู่ ๆ เขาก็รู้สึกอยากระบายออกมา
“น้องชาย ให้ฉันสักมวนได้ไหม?”
“อืม!” โจวอี้ยื่นบุหรี่ให้อีกฝ่าย
ชูเทียนซิงสูบบุหรี่และเริ่มเล่าประสบการณ์ของเขาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จากนั้นเขาก็พูดอย่างขมขื่นว่า “ว่ากันว่าเมื่อคนเราเข้าสู่วัยกลางคนก็จะเกิดความเปลี่ยนใหญ่ในชีวิต คนที่ดวงรุ่ง ชีวิตจะพุ่งทะยานไปถึงดวงดาว แต่ถ้าใครดวงตก ชีวิตจะดิ่งลงสู่เหวจนหาทางขึ้นมาไม่ได้ ฉันเคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน ตอนแรกฉันไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก ตรงกันข้าม ฉันเคยคิดว่าแม้จะเข้าสู่วัยกลางคน แต่หากมีความสามารถมากพอก็ไม่มีทางไร้สิ้นหนทาง ไม่ว่ายังไง ประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีมันก็คงช่วยได้…”
“แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ ในที่สุดฉันก็เข้าใจถึงความย่ำแย่ของวัยกลางคน”
“สังคมกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว และคนที่มีความสามารถมากมายก็เกิดขึ้นใหม่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด”
“ผู้คนที่มีความสามารถนั้นแข่งขันกันอย่างดุเดือด การจ้างงานก็ยากขึ้น และทุกสาขางานก็แออัดเกินไป”
“สำหรับชายแก่แหรือชายวัยกลางคน แม้ว่าพวกเขาจะทนพายุมรสุมชีวิตได้ แต่พวกเขาก็ยังอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่อยู่ดี”
“ยาก! ชีวิตแม่งยากเหลือเกิน!”
ทุกคำที่เขาพูดออกมาเป็นการระบายความกดดันจากใจของเขาทั้งสิ้น
โจวอี้คอยฟั
