ดังสิ”
นกแก้วตัวหนึ่งกางปีกออกและโอบขวดหยกด้วยปีกของมัน ขณะที่นกแก้วอีกตัวใช้ปากกัดจุกขวดแล้วดึงออกมา
จุกขวดถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความร่วมมือของพวกมัน
พวกมันถือขวดหยกด้วยการใช้ปีกโอบและจิบเข้าไปทีละน้อย
น้ำค้างบัวหมึกในขวดถูกนกแก้วสองตัวกำลังเปิดกินอย่างหรรษา แม้ว่าพวกมันจะควบคุมปริมาณความอยากของตัวเองอย่างชาญฉลาดแล้ว แต่พวกมันก็ยังดื่มน้ำค้างบัวหมึกไปถึงหนึ่งในสามด้วยเวลาเพียงไม่กี่นาที
จากนั้น พวกก็มันเสียบจุกขวดกลับไปอีกครั้ง กระพือปีกกลับไปที่กรง ทว่าเมื่อกลับไปถึงกรง พวกมันก็ตัวสั่นสะท้าน และร่วงตกลงไปนอนแน่นิ่งที่พื้นกรงโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
โจวอี้ไม่รู้ว่าน้ำค้างดอกบัวหมึกที่เขาอุตส่าห์ปรุงขึ้นมาอย่างยากลำบากนั้นถูกนกแก้วสองตัวขโมยกินไปจนเมามาย
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่รู้ว่าไอคิวของนกแก้วทั้งสองกำลังไปถึงระดับการสื่อสารของมนุษย์ปกติแล้ว
เขากลับไปที่ห้องอาหารเพื่อทานอาหารเช้ากับทุกคน จากนั้นก็ออกไปกับถังเหมียวเหมี่ยวเพื่อส่งเธอไปโรงเรียน
09.20 น.
โจวอี้มาที่โรงพยาบาลและพบว่าวันนี้ไม่มีผู้ป่วย
เหลียนซานถือตำรายาจีนและกำลังอ่านด้วยความสนใจ บนโต๊ะของเธอมีชาหอมกรุ่นวางอยู่
“สถานการณ์วันนี้เป็นยังไงบ้าง?” โจวอี้เริ่มสอบถาม
“หมอโจว คุณมาแล้วเหรอ! วันนี้ไม่มีผู้ป่วยลงทะเบียนมาเลย สงสัยว่าพวกคนที่เป็นโรครักษายาก ๆ เริ่มลดน้อยลง!” เหลียนซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“แบบนั้นก็ดีแล้ว” โจวอ
