บทที่ 240 คำเชิญจากตระกูลฮัว
วันนี้ท้องฟ้ามีเมฆมาก
ที่ประตูแผนกให้คำปรึกษาของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนจินหลิง ชายฉกรรจ์สี่คนในชุดสูทสีดำและแว่นกันแดดกำลังทำตัวหยาบคายด้วยการขับไล่ผู้ป่วยและครอบครัวที่มารอรับคำปรึกษา
ชายชราผมขาวสวมชุดจีนโบราณค้ำไม้เท้ากำลังยืนรออย่างเงียบ ๆ อยู่นอกประตู
“คุณฮัว โปรดเข้าไปนั่งรอข้างในเถอะ!” เหลียนซานเดินออกจากห้องให้คำปรึกษาและพูดอย่างลังเล
“ถ้าไม่ได้รับความยินยอมจากหมอโจว ฉันก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าไปในห้องให้คำปรึกษาหรอก ฉันจะรออยู่ที่นี่แหละ” ฮัวหมานเหรินกล่าวอย่างดื้อรั้น
“หมอโจวจะมาทำงานเก้าโมงกว่า ๆ แต่ตอนนี้แปดโมงครึ่งเท่านั้นเอง” เหลียนซานชี้ไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์คนของฮัวหมานเหรินด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
จากนั้นก็ชี้ไปที่บรรดาผู้ป่วยและครอบครัวที่กำลังโกรธแค้น “การกระทำของคุณตอนนี้ส่งผลกระทบต่อระเบียบของโรงพยาบาล ถ้าคุณอยู่ที่นี่มันจะแย่เอาได้”
ฮัวหมานเหรินหันไปมองพลางเยาะเย้ยว่า “ฉันไม่ชอบเสียงดัง มันน่ารำคาญ อันที่จริงหากที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ฉันคงสั่งให้ใครสักคนโยนพวกเขาออกไปแล้ว”
“คุณ…” เหลียนซานขมวดคิ้ว เธออยากจะใจแข็งบอกให้อีกฝ่ายออกไปหรือเข้าไปในห้องให้คำปรึกษา แต่ตัวตนของอีกฝ่ายนั้นพิเศษเกินกว่าที่เธอจะกล้าบังคับ
ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนสีหน้าและจงใจพูดว่า “เท่าที่ฉันรู้ หมอโจวเกลียดพวกคนที่คิดว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น ถ้าเขามาที่นี่และเห็นสถานกา