บทที่ 233 ส่งมอบวัตถุดิบยา
ถ้าไม่มีกำไรแล้วจะเกิดประโยชน์ได้ยังไง?
หยางเซี่ยวหางและจางซิ่วจือจ้องมองไปที่โจวอี้ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าโจวอี้จะอธิบายให้พวกเขาเข้าใจมากขึ้น
“การเลี้ยงดูเด็กเร่ร่อนเป็นความตั้งใจส่วนตัวของผม พวกเขาไม่สามารถทำกำไรให้ผมได้ และผมไม่ได้หวังเงินจากพวกเขา ขอแค่พวกเขาเติบโตขึ้นได้อย่างแข็งแกร่งและมีความสุข แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว และเมื่อผมมีความสุข นั่นก็คือผมได้ประโยชน์” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
“แค่นั้น?” จางซิ่วจือรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“แค่นั้นแหละ” โจวอี้ยิ้มพลางพยักหน้า
จางซิ่วจือและหยางเซี่ยวหางมองหน้ากันและรู้สึกชื่นชม
คนระดับพวกเขานั้นพบเห็นคนมามากมาย เป็นเรื่องปกติที่จะเข้าใจว่ามีคนดีมากมายในโลก แต่ในบรรดาคนดี ๆ ทั้งหลายกลับมีเพียงไม่กี่คนที่ยอมลงทุนมหาศาลโดยไม่หวังผลตอบแทน
พวกเขาเองก็เป็นนักธุรกิจและไม่ยอมตื่นเช้าถ้าปราศจากผลกำไร หรือแม้จะเป็นงานการกุศล การที่พวกเขาเข้าร่วมก็มีจุดประสงค์ อย่างเช่นการได้รับชื่อเสียงหรือบริจาคเพื่อลดหย่อนภาษี…
แต่สำหรับโจวอี้นั้นไม่ใช่!
หยางเซี่ยวหางรู้จักตัวตนของโจวอี้ ดังนั้นเขาจึงให้ความสนใจโจวอี้เป็นพิเศษ เขารู้ด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านี้โจวอี้ได้บริจาคเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนให้กับโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงโดยไม่ออกนาม เพื่อเอาไว้เป็นกองทุนสำหรับรักษาผู้ป่วยที่ยากไร้
ดังนั้นชายหนุ่มที่ไม่แสวงหาชื่อเสียงและไม่แสวงหาผลกำไ
