บทที่ 231 ที่ดินสี่ร้อยไร่
สร้างโรงเรียน!
รับเลี้ยงเด็กเร่ร่อน!
ต่อให้จะต้องใช้เงินมากแค่ไหน โจวอี้ก็อยากสร้างบ้านที่อบอุ่นเพื่อให้เด็กเร่ร่อนทั้งหลายได้อยู่อย่างสุขสบาย
โจวอี้ดูไม่ตื่นเต้นเท่ากับหวงไห่เทาเท่าไหร่นัก เขายืนนิ่งราวกับว่าไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรกับยาต้มอี้เฉินมากมายหลายขวดที่เขาเพิ่งทำออกมา สมองของเขาเอาแต่คิดเรื่องการสร้างโรงเรียน
ทว่า…ตอนเด็ก ๆ เขาไม่เคยไปเรียนที่โรงเรียน ดังนั้นแม้จะคิดจนสมองแทบระเบิด เขาก็ยังคิดอะไรดี ๆ ไม่ออก
“เหล่าหวง ผมจะสร้างโรงเรียน คุณช่วยให้คำแนะนำหน่อยได้ไหม” โจวอี้จุดบุหรี่และแสดงสีหน้าจริงจัง
“จริงจัง?” หวงไห่เทาตะลึงเล็กน้อย
ก่อนหนานี้เขาได้ยินโจวอี้เปรย ๆ ไว้แล้วว่าจะสร้างโรงเรียนเพื่อรับเลี้ยงเด็กเร่ร่อน แต่เขาไม่คิดว่าโจวอี้จะทำจริง
“ใช่” โจวอี้พยักหน้า
“นี่…คุณกำลังจะทำอะไร? คุณหาเงินได้ตั้งมากมาย ควรมีความสุขกับชีวิตสิ หรือถ้าต้องการทำการกุศล ก็แค่บริจาคเงินให้กับมูลนิธิช่วยเหลือสังคม สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สถานพยาบาล หรือบริจาคเงินให้กับพื้นที่ประสบภัยก็ได้ มันง่ายกว่าการที่จะต้องมาสร้างด้วยตัวเอง” รอยยิ้มของหวงไห่เทาหายไป
“ผมแค่อยากใช้กำลังของตัวเองเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของคนบางคน ทำในสิ่งที่ผมทำได้ และให้เด็กเร่ร่อนเหล่านั้นมีบ้าน ส่วนการบริจาคเพื่อการกุศล ถ้าผมมีเงินเหลือและไม่รู้ว่าจะเอาไปใช้อะไรอีก ผมก็จะทำมันด้วย”
“ก็ได้!”
หวงไห่เทาพ
