ฆ่าแน่นอน!
โจวอี้ยกนิ้วโป้งให้ “เข้าใจแล้ว ๆ ช่างเป็นคู่พ่อลูกที่เชื้อไม่ทิ้งแถวกันจริง ๆ อูยยย…ผมกลัวไปหมดแล้วเนี่ย เอาเป็นว่าให้เวลาผมสักหน่อย ขอหนึ่งชั่วโมงพอ แล้วหลังจากนั้นถ้ายังมีความกล้าที่จะฆ่าผมอีก ผมจะยืนอยู่เฉย ๆ เลยเอ้า! ให้เอามีดฟันคอเลยก็แล้วกัน”
“ได้! แต่ฉันขอเบิกล่วงหน้าก่อน!” เมื่อหยางเทียนเจิ้นเห็นว่าโจวอี้ไม่คิดที่จะยอมแพ้ เขาก็หมดความอดทน เขาโบกมือและตะโกนขึ้นว่า “หักแขนขามันมาให้ฉัน!”
ชายร่างกำยำสองคนก้าวขึ้นไปข้างหน้าทันที
การก้าวย่างของพวกเขามั่นคงมาก และเมื่อพวกเขาตบโจวอี้ด้วยฝ่ามือ แรงของการตบนั้นรุนแรงมากจนเกิดเสียงลมคำรามดังออกมา
โจวอี้ยังคงนั่งอยู่กับที่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ในมือของเขาถือตะเกียบเอาไว้หนึ่งคู่!
ฉึก!
ตะเกียบแท่งหนึ่งแทงเข้าที่ฝ่ามือตรงหน้า
ตะเกียบอีกแท่งแทงเข้าที่เอวของอีกคนหนึ่ง
เลือดไหลทะลักออกมาตามแท่งตะเกียบที่พุ่งเสียบผิวหนัง
โจวอี้ยกขาขึ้นถีบชายร่างกำยำทั้งสองที่ท้อง ส่งให้ร่างของอีกฝ่ายกระเด็นออกไป
หนังตาของหยางเทียนเจิ้นกระตุกถึงสองครั้ง และท่าทีของเขาก็เปลี่ยนเป็นระมัดระวัง
ที่ด้านข้าง ชายร่างกำยำทรงผมเกรียนหรี่ตาและกระซิบที่ข้างหูหยางเทียนเจิ้น “เจ้านาย อีกฝ่ายคงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ความเร็วของเขาเกินขีดจำกัดของคนธรรมดา”
“พอจะรู้ระดับยุทธ์ไหม?” หยางเทียนเจิ้นถามเสียงต่ำ
“ผมบอกไม่ได้เลย แต่ถ้าเขาสามารถทำร้ายนายน้อยได้ อย่างต่ำ
