บทที่ 218 ความไว้วางใจ
จินหลิง ฮั่นไห่ อินเตอร์เนชันแนลโฮเต็ล
ควันกลิ่นฉุนจัดลอยออกมาจนกลบกลิ่นหอมของอาหารทั้งหมดบนโต๊ะ
หวงไห่เทาที่ค่อนข้างเมามายแล้วพยายามอธิบายและขจัดข้อสงสัยของเพื่อน ๆ
สิ่งที่คนอื่น ๆ สงสัยในตอนนี้คือประสิทธิภาพของยาต้มอี้เฉิน
“ได้ผลแน่นอน! ฉันไม่พูดปดในโต๊ะไวน์หรอกน่า ฉันเคยใช้ยาต้มอี้เฉินด้วยตัวเองแล้ว มันดีกว่ายาเม็ดสีฟ้าเม็ดเล็กนั่นแน่นอน!”
“พวกนายเป็นเพื่อนของฉันมาหลายปี ฉันเคยหลอกพวกนายรึไง?”
“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉิงฮ่าวเมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันโทรชวนเขาออกมาดื่มด้วยกันตั้งหลายรอบแล้วแต่เขากลับไม่ออกมาเลย ไม่งั้นเขาก็สามารถเป็นพยานให้ฉันได้อีกคน!”
หวงไห่เทาพูดอย่างจริงจัง แต่ทุกคนในโต๊ะทำเพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร
พวกเขารู้จักหวงไห่เทาดีและรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกที่ชอบโกงเงินเพื่อน
แต่ยานี้ราคาแพงเกินไป หากซื้อในปริมาณมาก เงินทุนที่ต้องใช้คือหลายร้อยล้านหรือพันล้าน ช่วยไม่ได้ที่จะลังเลขึ้นมา
“พวกนายไม่เชื่อฉัน?”
“ไห่เทา ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อนาย แต่ไอ้สรรพคุณที่นายบอกมา… มันวิเศษเกินไป ถ้ามียาวิเศษขนาดนั้น นับประสาอะไรกับขวดละสี่แสนหยวน แม้กระทั่งขวดละแปดแสนเราก็เต็มใจที่จะซื้อในปริมาณมาก” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“วิเศษ? ทำไมถึงใช้คำว่าแค่วิเศษ? สรรพคุณของยาต้มอี้เฉินมันควรถูกเรียกว่าสุดยอดเลยต่างหาก!” หวงไห่เทาถึงกับโกรธขึ้นมา
“โฮ่โฮ่ งั้นบอกเพิ
