ที่ดีกับเฉินอันฉีด้วย” ซุนเหมิงพูดด้วยรอยยิ้ม
“…”
ถังหว่านเข้าไปในรถ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูและพบว่าเธอได้รับข้อความมากมาย แต่ไม่มีข้อความจากโจวอี้
และนั่นทำให้เธอรู้สึกผิดหวัง
กี่วันแล้วนะ?
ทำไมเขาถึงไม่ส่งข้อความมาเลย?
เขาไม่คิดถึงเธอบ้างเหรอ?
ถังหว่านเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
เธอคิดถึงลูกสาว และเธอก็คิดถึงเขา…
ไม่ใช่สักหน่อย! ฉันแค่คิดถึงอาหารที่เขาทำเท่านั้น!
ถังหว่านบอกตัวเองในใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลังจากเกลี้ยกล่อมสำเร็จ ในที่สุดโจวอี้ก็แต่งตัวให้เธอ ก่อนจะมองดูเด็กน้อยล้างหน้าและบ้วนปาก จากนั้นคู่พ่อลูกก็พากันออกไปวิ่งตามทางที่หิมะโปรยปรายในยามเช้า
มีไม่กี่คนที่อยู่บนทางเดินด้านนอก
ไม่ใช่ว่าผู้อยู่อาศัยที่นี่ขี้เกียจเกินไป แต่ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเท่านั้น ยกเว้นคนแก่ที่นอนน้อย ใคร ๆ ก็อยากนอนห่มผ้านวมในหน้าหนาวแบบนี้กันทั้งนั้น
“ทำไมเหมียวเหมี่ยวตื่นเช้าจัง”
เมื่อผ่านจัตุรัสเล็ก ๆ ชายชราสวมชุดฝึกสีขาวที่กำลังเล่นไทเก๊กอย่างช้า ๆ ก็ส่งเสียงทักทายถังเมี่ยวเมี่ยวด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะคุณปู่อัน!”
ถังเหมียวเหมี่ยวสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีแดงและถุงมือแบบหนา เธอวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับโจวอี้ และยกมือขึ้นตามคำทักทายของคุณปู่คนนั้น
“เด็กคนอื่นไม่อยากตื่นเช้า แต่เหมียวเหมี่ยวรู้จักการตื่นเช้าออกกำลังกายแบบนี้ ดีมากจริง ๆ” ชายชรายิ้มและชมเชย
“อื้อ! เหมียวเหมี่ยวดีที่ส
