บทที่ 211 สองรุมหนึ่ง
เมืองจินหลิง
เมืองที่สร้างจากเหล็กและปูน เวลานี้ไฟทางเท้ากำลังส่องแสง บนถนนที่ยาวเหมือนมังกรมีรถเมอร์เซเดสเบนซ์ที่ไม่มีใบอนุญาตคันหนึ่งกำลังขับมาด้วยความเร็วสูง
คนขับคือ เยี่ยลู่เฉิง
เขาเป็นคนขับรถของหวงไห่เทา อายุราว ๆ 26 หรือ 27 ปี อีกทั้งเขายังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นยังคงธรรมดามาก
เวลานี้เยี่ยลู่เฉิงคอยฟังคำสั่งจากคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง และเขาก็กำลังเปลี่ยนเลนที่ทางแยก
“เลี้ยวซ้ายที่สี่แยกข้างหน้า 300 เมตรแล้วเข้าสู่ถนนฮันหลิน จากนั้นให้สังเกตย่านที่อยู่อาศัยทางด้านทิศเหนือของถนน น่าจะมีทางให้ขับเข้าไปได้” โจวอี้กล่าวอย่างเคร่งขรึมจากตำแหน่งที่นั่งเบาะหลัง
เยี่ยลู่เฉิงทำตามคำสั่ง
แน่นอนว่าหลังจากเลี้ยวซ้ายไปที่ถนนฮันหลินแล้ว รถก็เคลื่อนต่อไปอีกเกือบ 200 เมตร แล้วก็มีทางแยกให้เลี้ยวขวา ในเวลานี้ซอยค่อนข้างมืด ต้องขับลึกเข้าไปจนถึงย่านที่อยู่อาศัยถึงจะมีแสงไฟที่สว่างไสว
“เลี้ยวขวาสุดทางแล้วปิดไฟ”
“ครับ!”
หลังจากขับรถไปทางขวา เยี่ยลู่เฉิงก็ปิดไฟหน้ารถทันทีก่อนจะขับต่อไปอีกหลายสิบเมตรในสภาพมืด ๆ จากนั้นก็หยุดตามสัญญาณของโจวอี้
“รอผมที่นี่ ถ้าผมไม่กลับมาภายในครึ่งชั่วโมง คุณก็ขับรถออกไปได้เลย”
หลังจากพูดจบ โจวอี้ก็ผลักประตูเปิดออกและหายเข้าไปในตรอกสลัวนั้นอย่างรวดเร็ว
ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร
ภายในลานบ้านที่มีแสงไฟสลัว ๆ สาดส่อง
ชายวัยกลางคนรูปร่
