บปวดนี้ได้ แต่แกต้องเสียแขน”
“เลือกอย่างแรกหรืออย่างที่สอง? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้”
กั๋วเสี่ยวเทียนได้ยินคำพูดของปู่อย่างชัดเจน แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการแบกรับความเจ็บปวดไว้แม้แต่วินาทีเดียว หากเขายังมีเรี่ยวแรงอยู่ เขาคงอดใจรอไม่ไหวที่จะฆ่าตัวตายทันที
ดังนั้นเขาแทบไม่ต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขากัดฟันและคำรามออกมาว่า “สอง!”
กั๋วฉินเซิงแสดงความผิดหวัง และมองหลานชายด้วยสายตาเย็นชามากขึ้น
ตระกูลกั๋วของเขาขณะนี้ไม่ใช่ตระกูลใหญ่ โดยเฉพาะลูกหลานของเขาที่มีหลานเพียงสองคนและหลานสาวสามคนเท่านั้น กั๋วเสี่ยวเทียนเป็นหลานชายที่เขาทุ่มเทให้มากที่สุด แต่หลานโง่คนนี้กลับไม่ได้เรื่อง ราวกับหัวสมองมีกำแพงกั้น ฝึกบ่มเพาะไม่ได้ แถมยังไม่เอาอ่าวในเรื่องวิชาการแพทย์
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำตามที่แกขอ”
กั๋วฉินเซิงดึงมีดออกมาจากฝักที่ผูกซ่อนอยู่ในขากางเกง แล้วแทงเข้าที่แขนซ้ายของกั๋วเสี่ยวเทียนโดยปราศจากความเมตตา
ในเวลาเดียวกัน นิ้วอีกข้างของเขากดลงบนจุดที่กั๋วเสี่ยวเทียนถูกแทงด้วยเข็มเงิน
ส่งพลังปราณอัดเข้าไปตรงจุดที่โจวอี้แทงเข็ม พลังปราณที่เหลืออยู่ในจุดฝังเข็มในร่างของกั๋วเสี่ยวเทียนจึงกระจายออกไปทันที
เมื่อมีดที่ปักคาถูกตวัด แขนข้างหนึ่งของกั๋วเสี่ยวเทียนก็ถูกตัดออก
ท่ามกลางเลือดที่สาดกระเซ็น กั๋วฉินเซิงตบกั๋วเสี่ยวเทียนกลางอกตรงหัวใจ ด้วยการระเบิดของพลังที่ทรงพลังนี้ กั๋วเสี่ยวเทียนถึงกับพ่นเลือดออกมาแล้วสลบ
