บทที่ 57 การบูชายัญมนุษย์ (1)
[พี่น้องเอ๋ย ฉันหัวเราะจนสำลักจะตายแล้ว เจ้าตัวเล็กเพิ่งโพสต์กระทู้มา แต่ไม่รู้เหรอว่าไป๋ลู่บอกว่าอย่าโทรกวนน่ะ หน้านี่คงแดงฉ่าเพราะโดนตบหลายฉาดแล้วสิท่า ฮ่า!]
[หรือไป๋ลู่กับโจวอี้เจียจะคบกันจริง แต่ไป๋ลู่ไม่กล้ายอมรับ ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็แค่เด็กสิบแปดคงยากจะชนะใจไป๋ลู่]
[ฉันเข้าใจนะพี่ชาย คุณก็รู้ใช่ไหม ว่ากำลังพูดถึงภาพของไป๋ลู่กับโจวอี้เจีย ท่าทางอ้อนแอ้นอย่างกับผู้หญิง คงไม่เหมาะกับไป๋ลู่หรอก เจอหน้าก็เรียกพี่สาว ช่างน่าขยะแขยง แค่เห็นก็ทำเอาขนลุกไปหมดแล้ว]
[หยุดเถียงกันได้แล้ว ไป๋ลู่เริ่มไลฟ์แล้ว อยากรู้ก็ไปถามเอาเอง]
หลี่เซียวมักเข้าร่วมการไลฟ์สดของเฝ่ยไป๋ลู่เสมอ เนื่องจากเขาได้รับข้อมูลมาว่าเบื้องหลังความคิดเห็นของชาวเน็ตส่วนใหญ่ล้วนถูกบงการโดยมือมืดที่ซ่อนอยู่
เขาตัวสั่นและส่งข้อความถึงเวินสือเหนียน “คุณชายสาม คุณต้องการให้เราจัดการกับรายการค้นหาตอนนี้หรือไม่ครับ?”
เวินสือเหนียนใช้มือเรียวแตะหน้าจอ “ไม่ต้อง”
ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่เริ่มไลฟ์ จำนวนผู้ออนไลน์ในช่องไลฟ์ก็สูงถึงหนึ่งแสนคนทันที กระแสความคิดเห็นไหลบ่าเข้ามาราวกับหิมะกระหน่ำ
[ไป๋ลู่ ผู้คนบนอินเทอร์เน็ตบอกว่าคุณกับโจวอี้เจียคบกันจริงไหม]
เฝ่ยไป๋ลู่ตอบ “เปล่าค่ะ พวกเราต่างก็โสดทั้งคู่”
[ฮ่า ๆๆ!!! ฉันเห็นว่าโจวอี้เจียชอบคุณ เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีเรียกคุณพี่สาวไม่หยุด คุณไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?]
เฝ
