ญ่จึงไม่รู้จักนายน้อยแห่งภูเขาชางหลางคนนี้
“เราจะไปที่ไหนกันต่อ?”
“เดินดูร้านขายยาแถวนี้ก่อนก็แล้วกัน จากนั้นตอนเที่ยงค่อยไปร่วมงานประมูล” โจวอี้ตอบ
“นายน้อยโจว ผลไม้หลิงหลงพวกนั้นคุณซื้อมาตั้งเยอะแยะ ทำไมคุณไม่แบ่งออกไปขายบ้าง? ผมมั่นใจว่าราคาประมูลจะต้องสูงมากแน่”
ประมูล?
โจวอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งและคิดว่าคำแนะนำของซุนเหมาไฉนั้นน่าสนใจ
เขาซื้อผลไม้หลิงหลงมามากกว่าสิบผล ถ้านำออกไปประมูลสักสามผล เขาก็ยังเหลืออีกตั้งสิบผล!
นอกจากนี้ แม้ว่ารากไม้หงส์ทองนิลจะล้ำค่าแต่ก็ไม่มีประโยชน์สำหรับเขามากเท่าไหร่ ยาเม็ดที่เขาต้องการหลอมในอนาคตอันใกล้นี้ไม่จำเป็นต้องใช้รากไม้หงส์ทองนิลเป็นส่วนผสม
แทนที่จะเก็บไว้ นำไปประมูลทำเงินให้กับตัวเองน่าจะดี จะได้มีเงินซื้อวัตถุดิบยาล้ำค่าที่เขาต้องการ
อีกอย่าง!
เขาต้องซื้อแมงมุมผีเสื้อด้วย!
อาจารย์ให้เงินมาร้อยล้านหยวน และเขามีติดตัวยี่สิบล้านหยวน แต่ราคาของแมงมุมผีเสื้อต้องสูงมากแน่นอน ถ้าแมงมุมผีเสื้อมีในงานประมูล และราคาของมันสูงกว่าจำนวนเงินที่มีตอนนี้ก็คงจะแย่
“ลงทะเบียนประมูลตอนนี้มันจะสายไปไหม” โจวอี้ถาม
“ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะสายเกินไป แต่ถ้าคุณแสดงตัวตนของคุณ ผู้จัดจะต้องยอมรับอย่างแน่นอน” ซุนเหมาไฉยิ้ม
“ผู้จัดคือใคร”
“สมาคมแพทย์แผนจีนฮัวเซีย”
“ผมไม่เคยรู้จักกับพวกเขา คุณพาผมไปก็แล้วกัน!”
“ได้!”
ในไม่ช้า ทั้งสองคนก็ปรากฏตัวที่หน้าอาคารสี่ชั้นทางฝั่งตะวัน
