จะอ่อนแอได้อย่างไร”
เยี่ยเฮ่าเทียนตะลึงไปเล็กน้อย “เจ้ามองออกด้วย!”
เขาพรางปราณเปลี่ยนเสียงแล้วแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังมองออกว่าเป็นเขา
เจียงผิงอันเอ่ยเสียงเข้ม “ข้าไม่รู้ตัวตนของเจ้า แต่เห็นว่าพลังปราณในตัวเจ้าคล้ายโลหิตเซียนสีดำในยามนั้นยิ่ง จึงหลอกเจ้าน่ะ”
เยี่ยเฮ่าเทียนหรี่ตา เด็กนี่มิได้มีดีแค่ฝีมือ วิชาต้มตุ๋นลึกล ้ายิ่ง
เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสอง ผู้ฝึกตนใกล้เคียงก็ตกใจจังงัง
“เจียงผิงอันว่าอะไรนะ? เซียนมนุษย์กลับชาติ? คนผู้นี้เป็นเซียนมนุษย์กลับชาติ!”
“จริงหรือ? เซียนมนุษย์ท่านใดกันหวนคืน!”
“เจียงผิงอันรู้ได้อย่างไร?”
เซียนมนุษย์เป็นตัวตนอันเกินเอื้อมถึงสำหรับผู้ฝึกตนทั่วไปกระทั่งในภพบุกเบิกยังมีเซียนมนุษย์อยู่ไม่มาก
เซียนมนุษย์ผู้ใดล้วนแล้วเป็นตำนาน เป็นเจ้าของเรื่องเล่ามากมาย
เซียนมนุษย์ท่านนี้มาจากขุมกำลังใดกัน? ไฉนจึงมาหาเจียงผิงอัน? ทำไมเจียงผิงอันจึงทราบตัวตนของอีกฝ่าย?
ปวงชนใกล้เคียงพากันผึ่งหูกลั้นใจ กลัวว่าจะมิได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองเพราะพวกตนเสียงดังเกินไป
เยี่ยเฮ่าเทียนยืนกอดอก มองเจียงผิงอันด้วยดวงตาลึกล ้า “กลัวหรือ? เซียนผู้นี้จำได้ว่าผู้มีร่างเทวะอย่างเจ้ามิเคยกลัวคำท้าทายใดนี่”
เจียงผิงอันตอบกลับเสียงเรียบ “ไม่กลัวคำท้าทาย มิได้หมายความว่าซื่อบื้อ เจ้าถึงขั้นปลายขอบเขตบูรณาการแล้ว คิดจะหลอกข้าไปฆ่าอีก?”
สายตาตกตะลึงของเยี่ยเฮ่าเทียนยิ่งชัดเจน “ดูเหมือ
