บทที่ 189 รีบมารีบไป
โจวอี้แหงนหน้ามองท้องฟ้า …ทว่าก็เห็นแต่หลังคา
ชายหนุ่มต้องการที่จะพูดอะไรหยาบคาย แต่เขาต้องสำรวมราวกับลูกแกะเมื่ออยู่ต่อหน้าอาจารย์ของเขา
เขามักจะคิดว่าเขาเก่งกาจ แต่ตอนนี้เขากลับพบว่าทุกคนรอบตัวเขาสวมบทบาทเป็นหมูกินเสือ
ช่างไม้เก่าที่มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ราวกับเอาแต่รอความตายก็เป็นทายาทที่มีชื่อเสียงของหลูป้าน ส่วนท่านป้าของตระกูลถงที่ปกติดูอ่อนแอไร้พลัง แท้จริงกลับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ซ่อนเร้นและมีความแข็งแกร่งสุดที่จะหยั่งถึง และตอนนี้ชายตาบอดทั้งสี่กลับกลายเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติไปซะงั้น
โจวอี้เริ่มเดาไม่ออกแล้วว่าคนในหมู่บ้านเป็นพวกไม่ธรรมดาไปแล้วกี่คน เป็นไปได้ไหมว่าอาจไม่ธรรมดาทุกคน? แต่ที่แน่ ๆ หมู่บ้านโจวเมี่ยวนี่มันถ้ำเสือหมอบมังกรซ่อนชัด ๆ
“อาจารย์ ผมคิดว่าผมมันแย่กว่าพวกคนตาบอดซะอีก” โจวอี้กล่าวอย่างเศร้าสร้อย
“ทำไม?” ฉู่เทียนฮุ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ผมจะไม่แย่กว่าคนตาบอดได้ยังไง ผมเพิ่งมารู้เอาตอนนี้เองว่าภูเขาหลูเป็นสถานที่ที่น่าพิศวงขนาดไหน!” โจวอี้ส่ายหัวพลางถอนหายใจ
“พรูด..” ฉู่เทียนฮุ่ยถึงกับหัวเราะ
“อาจารย์ อย่าหัวเราะ ตอนนี้บอกผมมาได้แล้วว่าทำไมถึงมาที่จินหลิง!”
“ฉันต้องการให้นายไปที่เมืองฉู่ในอีกสองสามวันนี้ เพื่อเข้าร่วมนิทรรศการวัตถุดิบยาที่จัดขึ้นสามปีครั้ง และช่วยฉันซื้อวัตถุดิบยาชนิดหนึ่งหน่อย”
“ทำไมอาจารย์ไม่ซื้อเองล่ะ ผมจน!”
“ถ้านายจน จินหล
